uzaq bir yerin xəlvətliyində, səhər hələ talandan qabaq, hər addımbaşı ölümlə üz-üzə gələ-gələ, şairin kimsəsiz evinə girib, ordan tapıb çıxardığı qalaq-qalaq əlyazmalarını səliqə ilə arabaya yığmışdı, üstündən ot-ələf tökmüşdü, üç gümüşə bir ləzgidən aldığı, ayaqları möhkəm, boynu əzələli qatın da arabaya qoşmuşdu. Gün batanda, hava qaralanda yola düşməliydi. Yola düşməliydi ki, dünyanın ən savab işini görsün, bu gün kövrək ürəyi cəllad qılıncının bircə həmləsi ilə əbədi dayanacaq şairin sözünü-söhbətini ağ varaqlar üzərində bu məmləkətdən ömürlük aparıb, hardasa, lap dünyanın o başında təzədən gün işığına çıxarsın... Gözün tökülsün, fələk!..

Qasım da, arabanın yanında qurdalana-qurdalana, oxunu, yayını bir də yoxlayıb, belini düzəldib yuxarı baxanda yarğanın başında, saray bağının qurtaracağında bir qaraltı gördü: işıq gözlərinə düşdüyü üçün, əvvəl xacə Ənvərin qaraltısını nəhəng quzğuna bənzətdi, sonra gördü ki, adamdır və bildi ki, hökmdarın adamlarındandır: təlxək tutarlı bir qarğış bilmirdi, çünki ömrü boyu oyun çıxarıb məzəli-məzəli sözlər deyib, camaatı əyləndirməklə məşğul olmuşdu, buna görə də əvvəl duruxdu, sonra ağlına gələn qarğışı ürək yanğısı ilə bir yerdə ağzından eşiyə tökdü:
- Görüm səni də ağan kimi xədim olub, tər məmələrə həsrət qalasan, ay ciyəri yanmış!

Təlxək bu sözləri ucadan dedi, bildi ki, mənzil uzaqdır, boğazından çıxan səs gedib hədəfə dəyməyəcək. Hoppanıb, otun-ələfin üstündə oturdu, əlini çuxasının yaxasından içəri salıb ürəyinə qoydu və Allaha yalvardı:
- Ulu tanrı, sən bu ürəyimi helə partlatma, şairə yazığm gəlsin! -deyib, başını yenə sinəsinə əyib ağladı.

...Şairi zindandan çıxarıb edam yerinə aparanda al günəş dağların başında qan tuluğu kimi sallanıb durmuşdu. Şair boğazını, çənəsini, gözlərinə kimi sifətinin bütün əzalarını deşim-deşim deşən ağrıdan inildədi, əlləri arxasında toqqa gönü ilə bərk-bərk bağlı olduğuna görə, hər ilin sarımtıl xəzanı gələndə, qürub çağı günəşi belə al-qırmızı görəndə, həmişə elədiyini