: şair təlxəyin gözlərilə dediklərini kəlmə-kəlmə eşitdi. Təlxək daha dayanmadı, əvvəla, şairin edamına dözə bilməyəcəkdi, ikinci də şairin sifətinə qonmuş təbəssümdən anladı ki, o da arxayındır: şair özü bu dünyadan gedir, amma sözü-söhbəti bu dünyada qahr. Göz yaşlarınr boğa-boğa, hıçqırığını içərisinə salıb təlxək ustalıqla geri çəkildi və izdihamdan çıxdı. Və yalnız dərəyə enəndə arabasına yanaşıb dayandı, daha özünü saxlaya bilmədi, qatırın boynunu qucaqlayıb, ürəyi boşalana kimi ağladı. Sonra arabaya mindi, qatırı mahmızlamamışdan qabaq, başını qaldırıb qaranlıq dərədən yuxarıdakı səmanın qırmızılığına baxdı. Çığırdı:
- Tfu sənin təxtinə, ey çərxi-fələk!

Bu qəzəbli səsdən üzbəüzdəki meşədə qarğaların səsi aləmi başına götürdü. Araba yerindən tərpəndi, təkərlərin qıjıltrsı eşidildi, bir azdan Üfləmə-Qasımın qatır-arabası torpaq yoldan çıxıb meşəyə girdi. Meşənin qaralığı - ağaclar təlxəyin gözünə qara-qara və əcaib göründülər - xəzan yarpaqlarının sarılığı və bir də ətrafın vahiməli sükutu təlxəyi yolundan eləyə bilmədi: başqa vaxt olsaydı, günün bu çağında, havanın qaralan vədəsində, təlxək ömründə bu meşəyə girməyə cürət etməzdi. Amma indi o, nə geri dönə bilərdi, nə də arabanı saxlaya bilərdi. Təlxək tez bu məmləkətdən çıxmalı idi.
Araba, vahiməli sükut içərisində qıjıltı qopara-qopara meşənin seyrəkliyindən sıxlığına yönəldikcə, hava elə bil bulanıb, dəqiqə-dəqiqə, saniyə-saniyə qaralırdı. Əvvəlcə Üfləmə Qasım meşənin bu qəribəliyinə fikir vermədi, ona elə gəlirdi ki, heç qabağındakı yolu da əməlli seçə bilmir, çünki gözlərini orda, ağ sarayın qabağındakı meydançada qoymuşdu: bu gözlər, əcələ təslim olmuş şairin saralmış sifətinə zillənib qalmışdı. Gözün tökülsün, fələk!.. Təzə yiyəsinin ürəyində dediyi bu yanıqlı qarğışı elə bil qatır eşitdi, dayanmaq istədi, Üfləmə Qasım bunu hiss edib, qatırı var gücü ilə mahmızladı: heyvanın bədənində şaqqıldayan qamçının səsi Üfləmə Qasımı ayıltdı, gözlərini geri qaytardı. O, meşəyə baxdı. Ona elə gəldi ki,