dərəyə nisbətən meşənin havası daha sərindir, bu sərinlik, qatır arabanı irəli çəkib apardıqca artırdı və belə getsə, iki-üç saatdan sonra o gəlib qarlı bir diyara düşəcək. Sonra başım qaldırıb, palıdların, vələslərin, cevizlərin kəlləsinə göz gəzdirdi: bu meşənin də payız yarpaqları, orda, arxada qalmış, tüstüdən boğulan başıbəlalı məmləkətin yarpaqları kimi sapsarı idi və hələ ağacların budaqlarında topa-topa çoxlu yarpaq qalmışdı. Özgə vaxt olsaydı, bu havanın yüngüllüyündən, axşam alatoranının gözəlliyindən vəcdə gəlib, pəsdən bir bayatı deyərdi. Amma Üfləmə Qasımın nəinki bayatı deməyə, heç əməlli-başlı ciyərdolusu nəfəs almağa da tutarı qalmamışdı: fələk Üfləmə Qasımın bədənindən şirəsini yox eləmişdi, gözlərinin işığını azaltmışdı, qüvvəli ayaqlarının gücünü almışdı. Nə qədər yol gedəcəkdi, neçə vahiməli gecəni bu meşənin zülmətində, ağacların altında keçirəcəkdi - hələ bunları Üfləmə Qasım bilmirdi. Amma getməliydi, lazım olsa xortdanın özün qucaqlayıb onunla bir yerdə bu meşədə gecəməliydi: şairin əlyazmalarını uzaqlara, qan tökülməyən, baş kəsilməyən bir yerə aparıb orda çörəyi halal adamların diyarında otun-ələfın altından gün işığına çıxarmalıydı. Amma təlxək qüssəli-qüssəli xəzan yarpaqlarına bir də baxıb düşündü ki, görən, bu dünyada çörəyi halal olan adamların diyarı hardadı? Çünki at kişnərtisi və sərbaz hayqırtısı hələ də qulaqlarında qalmışdı, təlxək bu diyarı tapsa da, əgər belə bir möcüzə baş versə, qulaqlarındakı bu səslərlə ora getmək istəmirdi. Bu səsləri ondan savayı kim eşitsə - qarnına qorxu dolacaq. Qorxu toxumundan bətni ağırlaşmış adamların arasında əlyazmalarını otun-ələfın altından çətin gün işığına çıxartmaq olar!

Təlxək qatırın cilovunu çəkdi, araba dayandı. Arabadan düşüb, qıjıltı kəsiləndən sonra, sərin hava kimi qulaqlara dolan sakitlikdən xumarlanan kimi oldu. Əlini otun-ələfin içinə salıb altında nə vardısa, bu gün neçənci dəfə idi bir də yoxladı, sonra iri bir kisənin bağını açıb, yola götürdüyü azuqəni də gözdən keçirdi,