, xamralı çörəyinin, pendirin, göy-göyərtinin ona xeyli çatacağına bir daha inanıb, təzədən arabaya qalxmaq istəyirdi ki, qəfil eşitdiyi səsdən tükləri ürpəşdi: hardasa yanıqlı-yanıqlı bir uşaq ağlayırdı. Qulaq verdi, elə bil biri yox, bir neçəsi ağlayırdı. Dadına tez-tez eşitdiyi qorxulu rəvayət düşdü: hal arvadı, meşədən, səhradan keçən tənha yolçuları saxlamaq üçün uşaq səsilə ağlayır, sonra onları yaxalayıb, qalın hörüyünü boğazlarına dolayıb boğur. Allah, özün kömək ol! Üfləmə Qasım qarnının soyuduğunu hiss elədi və ağlaşmanın kəsmədiyini görüb, yaxınlaşıb qatırın boynunu qucaqladı. Qatır, önıründə görmədiyi bu mərhəmətdən elə bil kövrəldi, başını silkələyə-silkələyə bir-iki kərə fınxırdı. Bu səs, yanıqlı uşaq iniltisi lap yaxından, Üfləmə Qasımın gözləri qabağında sıralanıb durmuş nəhəng ağacların arxasından gəlirdi. Allah, bu nə bəladı mən düşdüm?.. Amma daha dayana bilmədi, neyçinsə ürəyi sıxıldı, əger belə yanıqlı-yanıqlı ağlayan doğrudan da hal arvadı idisə, qoy elə boğub öldürsün, Allahın qismətindən artıq nə ummaq olar ki?.. Gözün tökülsün, fələk, bu nə yanıqlı iniltidir belə?! Üfləmə Qasım yerindən tərpənib özünü ağacların arasına saldı, gur gicitkən kollarının arasından birtəhər keçib, talaya bənzər bir yerə çıxdı və sağ əldə, nəhəng bir palıdın gövdəsinə bitişik qurulmuş balaca komacığı görüb, başa düşdü ki, ağlaşma səsləri oradan gəlir.
- A bala, oyyə, kimsən, ay uşaq? - Başı üzərində, ağacların irili-xırdalı budaqların arasında qarğa qarıldadı, yuxarı baxanda Üfləmə Qasıma elə gəldi ki, bu qarıltını, qaranlığa qovuşan boz səmanın ortasında yanan iri tək ulduzdan eşitdi. Onun təlaşlı sualından sonra ağlaşma səsləri daha da gücləndi. Üfləmə Qasımın ürəyi lap partlamaya düşdü.
- Ay uşaq! - çığırdı. - Oyyə, kiri! - Amma qabağa getməyə cürət etmədi. Komanın dar girimindən on iki-on üç yaşlı bir qız uşağı çıxdı, dayanıb, qorxa-qorxa iri gözlərini Üfləmə Qasıma zillədi.
- A bala, kimsən?

Qız cavab vermədi, qaşlarını çatıb yenə Üfləmə Qasıma