qorxa-qorxa baxa-baxa, arxasında gizlətdiyi sağ əlini yavaş-yavaş yanına saldı: qızın əlindəki iti tiyəli əyri xəncər axşamın ala-toranında bərq vurdu. Üfləmə Qasımın heyrətdən gözləri bərəldi.
- Ay qız, qorxma, a bala. Kimlərdənsən? Qız nəhayət dilləndi:
- Odunçu Bəhlulun uşaqlarıyıq... əmi.
Əmi deyən dilinə qurban kəsim sənin, a bala. Bəs atan, anan hanı?
- Sərbazlar əvvəl atamı öldürdülər, sonra anamı. - Qız başını sinəsinə əydi, bu sözlərdən sonra komanın içindəki inilti elə bir çığır-bağıra, ağlaşmaya döndü ki, Üfləmə Qasım daha özünü saxlaya bilmədi, irəli atılıb qızın yanından ötüb komaya yanaşdı, başını içəri soxdu: qaranhq, havası rütubətli komaya neçə nəfər olduğunu əməlli seçə bilmədi. Dedi:
-A bala, a bala, çıxın eşiyə, ay uşaq, xəstələnərsiniz! Komadan bir-birindən balaca, dörd qız uşağı çıxdı, beş oğlan uşağı. Üfləmə Qasım başa düşdü ki, odunçu Bəhlulun beş oğlu, beş qızı yetim, kimsəsiz qalıb, bu başıbəlalı dünyanın səfillərinə qarışmışdılar. Başını yuxarı qaldırıb, bu gün neçənci dəfə idi, ucadan dedi:
- Gözün tökülsün, fələk!
Uşaqlar böyük bacılarını dövrəyə alıb, körpə quzular kimi baş-başa verib dayanmışdılar. Üfləmə Qasım bircə-bircə onların üzündən öpdü, kirli saçlarını sığalladı, selikli burunlarını çuxasının ətəyi ilə sildi.
- Durun burda, indicə qayıdıram, - deyib yerindən götürüldü, gəldiyi qısa yolu geri qayıdıb arabaya qalxdı, ağacların arasından tapdığı genişlikdən qatırı talaya sürdü. Arabanı komadan bir az aralı saxladı, hoppanıb yerə düşdü, azuqə kisəsini götürüb yerə endirdi, tələsə-tələsə, nəfəsi təntiyə-təntiyə kisənin bağını açıb, hələ də qorxa-qorxa və ürək döyüntüsü ilə ona baxan yetimlərə dedi:
- Yaxına gəlin, a bala!

Böyük bacısının əlindən tutub, başını onun qarnına qoyub dayanmış lap kiçik oğlan uşağı, sonbeşik yavaşca soruşdu:
- Bacılı-bacılı, bu bizi yeməz ki?
- Yeməz, atam, yeməz, qağam. - Qız balaca qardaşının əlindən tutub cəsarətlə irəli, Üfləmə Qasıma sarı yönəldi, o biri uşaqlar da böyük bacılarının