n dalınca düşdülər. Üfləmə Qasım kisədən çıxardığı çörəyi, pendiri, yola nə götürmüşdüsə hamısını arabadakı ot-ələfin üstündə açdığı dördkünc bez süfrəyə yığdı, uşaqlara baxıb tez çörəyi par-çaladı, pendiri də əlləri ilə övkələyib xırda-xırda elədi. İri çörək parçasının arasına pendirdən, göyərtidən qoyub ilk tikəni sonbeşiyə uzatdı.
- Götür, quzum, ye!
Uşaq ikiəlli, bacısının qolundan yapışdı. Qız tikəni Üfləmə Qasımın əlindən ahb uşağa verdi və yalnız bundan sonra oğlanlı-qızlı hamısı balaca əllərini süfrəyə uzatdılar. Bu payız axşamının sərin sakitliyi içərisində marçıldayan dodaqların səsinə qulaq asa-asa, udqunan nazik boğazlara baxa-baxa Üfləmə Qasım quruyub qaldı: elə bil bu yetimlərin başına gələn fəlakətin nə demək olduğunu yalnız indi anladı. Xudaya, bəs bunların axırı nə olacaq? Allah, bunlara sən necə qıydın? Uşaqlar tikələrini yeyib dayandılar və ac gözlər, qırpımı köv-rək gözlər təzədən süfrəyə dikildi. Üfləmə Qasımm canına qızdırma doldu, əyilib sonbeşiyi qucağına aldı, isti, balaca dodaqları öpdü.
- Ay qız, ceyran bala, - deyə böyük qıza san döndü. - Hamısı sizindi, a bala, yeyin.

Bu dəfə uşaqlar lap yaxına gəldilər, pətəkdə bir-birinə qarışan arılar kimi vızıltı qoparıb, bu dəfə daha ehtiyatla, şübhə ilə yox, ürəklə əllərini uzadıb çörəkdən, pendirdən götürdülər və yenə dodaqlarını marçıldada-marçıldada yeməyə başladılar. Üfləmə Qasım daha burda dayana bilmədi, qucağındakı uşağı yerə qoyub, onlardan aralandı, komanın arxa tərəfinə keçib səssiz ağladı. Çünki Üfləmə Qasım indi ağlamaya bilməzdi, sinəsindəki dağın ağrısını göz yaşına qatıb eşiyə axıtmaya bilməzdi, vallah, ürək daşdan deyil, ətdəndi!

Geri qayıdanda, süfrəyə baxıb gülümsündü: süfrədə nə vardısa son tikəsinə kimi yeyib süpürmüşdülər, bez parça elə təmiz idi ki, elə bil çırpıb təzədən ot-ələfin üstünə salmışdılar. Təlxək uşaqlara baxdı: indi, arabanın ətrafında dövrələmə durub susa-susa, hələ də gözlərindəki qorxunu gizlədə bilməyib, bir az inamsız, bir az da həyəcanla Üfləmə