, soldat sapoqlarını ayağına keçirdi, pambıq sanqlısını geyib yaxasını düymələdi, başına da qulaqlı papağını qoydu. Çantasını götürüb otaqdan çıxdı. Eşikdə Moşuya dedi:
- Elə tələsdirdin məni, səni yağışın altında saxladım, evə də çağırmadım.
- Nolacaq əşi, yağışmı görməmişik!
Kənd yatmışdı. Göydən ələnən çiskində orda-burda təkəm-seyrək yanan işıqlar güclə görünürdü, itlər də hürüşmürdü. Asfalt yoldan çıxıb, kolxoz idarəsinin yanından sola buruldular, Kürə sarı gedəndə sıyıq palçığa düşdülər. Şarp-şarp, şarp-şarp... Palçıqdan yosun iyi gəlirdi. Mahmud dedi:
- A Moşu, Allah eləyə, sel gəlməyə. Batarıq.
- Elə gələcək! Görmürsənmi havanı?! Gündə bir kosmonavt buraxırlar göyə, axın belə olacaq dana.

Moşunun on altı-on yeddi yaşı vardı. Bu il onuncunu qurtarmalıydı. Amma yaşına görə deyildi; çox vaxt özündən yaşlılarla oturub-durduğuna görə danışığı, davranışı başqalaşmışdı: hərdən elə damşırdı, deyirdin, sinli kişidir. Mahmudun eşitdiyinə görə, araq-zad da içirdi. "Zamana uşağıdı, - deyə Mahmud düşündü, - elə belə yaxşıdı. Bu zamanada əfəl oldun, batdın".
- Sənin Zülfüqar bavan da axır vaxtlar, deyən, yamanca korlaşıb. Heç əvvəllər doxtur-zad çağırmazdı.
- Əvvəllər dəmir kimiydi. Bir əlinnən süysünümün ardından tutub məni göyə qaldırırdı. Son iki ayda döndü tamam. - Moşunun səsi yenə titrədi. - Bilmirəm, noldu kişiyə.
Mahmud öskürüb boğazının acısını uddu.
- Neçə yaşı var, ayə? - Əsnədi.
- Cijim deyən, doxsana yaxın olar.
- Bəsidi. Dünyanı tutub durmayacaq ki!
- Sən canın, Mahmıd doxtur, elə demə... Yaman çox istəyirəm onu.

- Moşu qaranlıqda dönüb, yanında yeyin-yeyin addımlayan Mahmuda baxdı. Mahmud dedi:
- Mən istəmirəmmi?.. Hanı indi elə kişilər? Dünyanın xeyir-bərəkəti onlarda döyülmü? Görüm onu lap min yaşasın... Əmbə, faq-qılıq eləyir, heç şey yoxdu onda. Ürəyi polad kimidi. - Mahmud yalan dedi. Dedi ki, Moşuya ürək-dirək versin. Keçən səfər Zülfüqar kişiyə baxanda ağlı bir şey kəsməmişdi: heç nəbzini əməlli tutmaq olmurdu. Moşu sevindi:
-