Qasıma baxan uşaqların sifətlərinə işıq gəlmişdi, körpə sonbeşiyin isə yanaqları allanmışdı. Böyük qız yox idi, Üfləmə Qasım arxasında otların xışıltısını eşidib geri dönəndə, qızın əlində iri mis parç tutub, ağacların arasından çıxıb, onlara tərəf gəldiyini gördü.
- Burda, yaxında bulaq var, su gətirmişəm, əmi - deyib parçı Üfləmə Qasıma uzatdı.

Üfləmə Qasım parçı götürüb dodaqlarına yapışdıranda təmiz sudan gələn sərinliyi hiss edib başa düşdü ki, susuzluqdan ciyərləri yanırmış. Parçdakı suyu son damlasına kimi ləzzətlə boğazından içəri tökdü, Üfləmə Qasımın gözlərinə işıq gəldi və yalnız indi yadına düşdü ki, bu gün səhər alatorandan zirzəmidən çıxıb, təhlükəli işini görüb, ləzgidən aldığı qatırı arabaya qoşandan dilinə bir qurtum su dəyməmişdi. Parçı qıza qaytaranda elə bil ayıldı.
- Oyyə, a bala, bəs siz?
Qız gülümsünüb cavab verdi:
- Biz içmişik, əmi.
- Sənin əmi deyən dilinə qurban kəsim, a ceyran bala! - Sonra Üfləmə Qasım əlini çuxasının yaxasından içəri saldı, qoltuğuna yaxın, çuxaya tikdiyi balaca məxmər kisəni bu gün birinci dəfə yoxladı: qızıllar, gümüşlər yerindəydi, dünən gecə nəyi vardısa bu kisəyə yığıb, atadan-anadan yetim qalmış Üfləmə Qasım, bir ayağı yox, iki ayağı da gorda olan qoca nənəsinin ağ gəlmiş gözlərindən öpüb evdən çıxmışdı. Fərasətinə eşq olsun, ay Qasım!.. Uşaqlara baxa-baxa, onların üzünə gülümsəyə-gülümsəyə, beynində, qarşıda duran xərcləri hesabladı: mənzil başına gedib çatana qədər, yolüstü kəndlərdən on bir nəfərin azuqəsini götürmək üçün, on cüt də çarıq almaq üçün bu pullar xirtdəyə qədər bəs eləyəcəkdi. O, başını yuxarı qaldırdı, ala-bula bozaran göyün ortasındakı dəyirmi aya baxdı, ayın ətrafında, axşam qaranlığında bu yetimlərin gözləri kimi işıldaşan ulduzlara tamaşa elədi və ömründə bəlkə də birinci dəfə idi ki, sidq ürəklə Allaha "şükür" dedi... Bu vaxt sonbeşiyin ağlamasının səsini eşitdi:
- Bacılı-bacılı, məni evə apar.
Böyük qız balaca qardaşını qucağına alıb, üzündən-gözündən öpdü, o biri yetimlər bu