u kövrək səsi eşidib başlarını aşağı salddar. Üfləmə Qasım ağlına gələn fikirdən sevindi. Dedi:
- Sizin o qara gözlərinizə qurban kəsim mən, a bala! Heç darıxıb eləməyin. Görün indi sizin əminiz sizə nə göstərəcək! - O qabağa gəldi. - Bax, indi hamınız gedin, üzü komaya sarı dayanın.
Uşaqlar tərpənib komaya sarı getdilər və bir-birinə yenə qorxa-qorxa baxıb, Üfləmə Qasım dediyi kimi, üzləri komaya dayandılar. Təlxək gülə-gülə, şadlana-şadlana arabaya yanaşdı, otun-ələfin içindən balağı enli zərli şalvarını çıxarıb ayaqlarına keçirdi, sonra çuxasını soyunub, sinəsi baftalı-qotazlı nimtənəsini geydi, başına da ucu zınqırovlu uzun şiş təskülahını qoydu. Qayıdıb talanın ortasında dayandı və əllərini bir-birinə vurub nazik səslə çığırdı:
- Başımın ağaları, mən hazır!
Bu nazik və gülməli səsə geri dönən uşaqlar, ay işığının gümüş rəngində, talanın ortasında dayanmış Üfləmə Qasımı bu qiyafədə görəndə heyrətlə çığırışdılar. On cüt göz heyrət qarışıq maraqla Üfləmə Qasıma zilləndi. O, sözünə davam elədi:
- Ağalar, bəylər, xan sarayının möhtərəm mehmanları!.. Bu gün xanın aşpazı düyünü çiy bişirdiyindən Üfləmə Qasım bir qarın ağrısına mübtəla olub ki, bütün günü qotur xoruz kimi banlayır! - Təlxək əllərini qoşalayıb ağzına tutdu və eynən xoruz kimi banladı. - Quq-qulu-quuu!

Uşaqlar deyib danışa-danışa, gülüşə-gülüşə yaxına gəldilər və Üfləmə Qasım başladı: əvvəl hoppandı, əlləri üstə durub, ayaqlarını yana aralayıb havada oynatdı, sonra yenə xoruz kimi banlaya-banlaya mayallaq aşdı, otun üstündə özünü sürüşdürdü, ayaqlarını qayçı kimi açıb oturdu, daha sonra yenə quş təki qanad açdı, yenə mayallaq aşdı, özünü yıxıb, başından tutub "uf, uf, öldüm, yandım" dedi və daha nələr eləmədi!.. Bu ay işığında, saralmış payız otlarının üstündə on yetim dünyanın ən şirin və ən gülməli nağdına tamaşa edə-edə, quzu sürüsü kimi baş-başa verib irəli gəldilər, indi bardaş qurub oturmuş, başını var gücü ilə silkələyə-silkələyə şiş təskülahının zınqırovunu səsləndirən Üfləmə Qasıma