yanaşdılar, ona qoşulub gülməkdən uğunub getdilər. Sonbeşik isə lap yaxına gəlib, Üfləmə Qasımın ayaqları üstə oturdu və başını onun sinəsinə qoydu: uşağın isti nəfəsi təlxəyin sifətində gəzdi, təlxək onu bərk-bərk qucaqlayıb ot iyi verən qıvrım saçlarından öpdü. Sonra dedi:
- Sizin o yalın ayaqlarınıza qurban kəsim, oyyə, a bala!.. Deməli, gecəni burda gecələyəcəyik, səhər, gün çıxanda, inşallah, arabaya doluşub yola düşərik. Düzmü deyir əmi?
Heç kəs "hara" deyib soruşmadı. Yetimlər gülüşüb əl çaldüar, sonbeşik isə Üfləmə Qasımın yüngülcə tər qoxuyan qucağında yuxuya getdi...
Meşədən bayquşların səsi kəsik-kəsik eşidilməyə başlayanda, Ay, ulduzlar işığını artırıb, qatı qaranlığı ağacların altına, görünməz cığırlara qovduğu vədə, odunçu Bəhlulun meşədə gecələməkdən ötrü qurduğu balaca komadan böyük qız yamaqlı bir kilim çıxardı, bu kilim kimi yamaqlı, solub bozarmış enli yorğan çıxardı, uşaqlar ətrafa səpələnib ot yığdılar, kilimin üstündə yataq yeri hazırladılar: Üfləmə Qasım ortada uzandı, beş oğlan uşağı sağ tərəfində, beş qız uşağı da sol tərəfində, dərin və rahat yuxuya getdi. Təlxəyin bədənində yorğunluqdan qaya ağırlığı vardı. Üfləmə Qasım da, uşaqlar da yuxuya getməmişdən qabaq, başları üzərindəki səmada parıldaşa-parıldaşa yanıb, böyüyüb, hərəsi bir alma boyda olan ulduzlara baxdılar: Üfləmə Qasım yenə "şükür" dedi. Uşaqlar gözlərini yumub yatışan kimi, Ay işığının tilsiminə düşüb yuxuda sehrli zınqırov səsləri eşitdilər, on yetimin sifətinə Ayın, ulduzlann işığından toxunmuş gülümsər bir təbəssüm qondu. Üfləmə Qasım isə uşaqların yuxuda gördüyü zınqırovun səsini eşitmədi, çünki çox yorğundu. Zınqırov səslərindən xəbəri olmadığı kimi ömürlük tərk etdiyi, indi uzaqlarda qalmış məmləkətin sonuncu qiyamət günündən də xəbəri olmadı... Bir günün gündüz çağında dünyanın ən səvab işini görən təlxək, şairin əlyazmalarını xilas edib ürəyi səksəkəli yola düşən təlxək, zillət kimi ağır olan bu günün qürub çağında tanrının hökmünü yerinə yetirib, beş oğul və beş