ş də qız atası olmuşdu: indi gərək təlxək ölüm yuxusuna gedib, canından yorğunluğu tamam çıxardaydı və səhər yuxudan gümrah oyanaydı, çünki hələ mənzil başına çox qalırdı və o daha bu başıbəlalı dünyada tək deyildi.
...Edamdan sonra, şairin bədəni başından ayrılandan sonra, qırmızı libaslı cəllad ağır baltanı ehmalca ayaqları altına endirəndə hökmdarın sərbazları yenə at kişnərtisinə bənzər bir səslə hayqırdılar, edama toplaşmış camaatdan isə səs çıxmadı: nə qoca dindi, nə cavan, nə qız, nə gəlin; qolu təpərli igidlərdən sağ qalmışları isə, qorxaq olduqlarına görə, cəllad qışqırıb, "ya Allah!" deyib baltanı yuxarı qaldıranda izdihamdan aralanıb geri çəkildilər. Hökmdar ayağa qalxdı.
- Vəzir! - dedi. - Şair ağzını açıb kəlmeyi-şəhadətini də demədi!
- Qorxusundan yəqin dilini udubmuş, kafir oğlu kafir! - deyib vəzir ikiqat oldu və gülə-gülə saqqalını tumarladı.
Hökmdarın nəsə yadına düşdü, qaşları çatıldı və sifətinin qırışları bir-birinə qarışdı.
- Qoca! - deyə yenə vəzirinə müraciət etdi. - Gördün?!
- Nəyi, qibleyi-aləm?! - Vəzirin qorxudan gözləri bərələ qaldı.
- Camaatı deyirəm, qoca!.. Gördün, bir kimsə cınqırını çıxarmadı, gördün?! - Hökmdar güldü, sonra səsini ucaldıb, üzünü sərkərdə sərbazlara tutdu. - Mənim igid balalarım!.. Bilin və agah olun! Nə qədər ki, bəşər övladının qarnında qorxu ağrısı var, ürəyində şöhrət azarı, bir gündə yüz şair başı kəsilsə də, heç kəs və heç bir zaman hökmdarın üzünə ağ ola bilməz!
- Eşq olsun! Eşq olsun! Eşq olsun!
Yerbəyerdən eşidilən bu alqış sədaları hökmdarın uzaqlarda gördüyü tüstü qatarı kimi göyə ucalıb, topa ağ buludlara qarışdı: bayaqdan yol gəlib yorulduqlarından, bir yerdə sallanıb durmuş buludlar bu sədaların qopardığı küləkdən hərəkətə gəlib, üzü qarlı dağlara, sal buzlaqlara sarı axışdılar...
Amma yenə vəzir deyən olmadı, şeytan quyruq buladı və şair istəyən oldu: bu böyük bayramın sonu qanqaralığı ilə bitdi.

Edamdan sonra, şairin başını qızıl teştə qoyub, gətirib saray şairlərinin ayaqları altına