qoyandan sonra, hökmdar bütün əyanlarını, sərkərdələrini başına yığıb, çiçək kimi ala-bəzək bayram libasları geymiş bu adamların arasında, döyüş paltarında olduqları üçün, qara, iri arıları xatırladan keşikçilərin əhatəsində, məxmər çəkmələrini xəzan yarpaqlarının üstünə basa-basa yavaş-yavaş saraya qayıtdı, aşpazların hazırladığı ləziz bayram xörəklərinin iyini uzaqdan hiss edib, üz-gözünü turşutdu: hökmdarın neçə gün idi ki, qızdırmadan sonra hələ iştahı qaydasına düşməmişdi və bişmiş iyi burnuna dəyəndə ürəyi bulanırdı.

Elçilər otağında təşkil edilmiş böyük ziyafətdə, hökmdar özü içməsə də, ənənəyə görə, könlü istəyənə şərab içməyə rüsxət verdi; zəbt olunmuş məmləkətdə yaşayan, deyilənə görə, yaxşı şərab hazırlamaqda şöhrəti uzaq-uzaq diyarlara yayılmış bir gavurun anbarlarından gətirilmiş qan kimi qırmızı, bəhməz kimi qatı şərab badələrə doldu, camaata paylandı. Və hər biri, hökmdarın ona ikrahla göz qoyduğunu hiss etdiyindən, peysərinin dah soyusa da, ləzzətlə şərabı başına çəkib, sonra yeməyə girişdi. Hamı salavat çevirib, bu məmləkətin ən ləziz taamı sayılan qırqovullu və qazmaqlı plovdan başladı: əllər iri buludlardakı yeməyə san uzandı, barmaqlar yağa batdı və bir azdan bığ-saqqallar da yağa bulaşıb işıldadı. Hökmdar taxtda oturub, hələ ağzına bir tikə də almamışdı, buna görə, xacə Ənvər ona həm təlaşla, həm də məzəmmətlə baxırdı. Hökmdar ikinci dəfə əlini yuxan qaldıranda, saqi yanaşıb, şərab içənlərin hamısının badələrini təzədən doldurdu: qoy içsinlər, qoy bugünkü bayramdan razı qalsınlar, cəhənnəmin odunda mən yox, onlar yanacaq... Camaat plov buludlarını, qırqovul, kəklik boşqablarını boşaldıb, payızın dadlı meyvələrinə keçəndə, nə vəzir-vəkilin, nə də əyan-sərkərdənin belə bayram büsatlarında indiyə kimi görmədikləri bir hadisə baş verdi: hökmdar üçüncü dəfə əlini yuxarı qaldırdı, şərab içməyə üçüncü rüsxətini verdi və yenə saqi - qız kimi nərmə-nazik olan bir cavan, yumşaq yerini yırğalada-yırğalada, nazlana-nazlana saray əhlinə yanaşıb, yenə