ə badələrə şərab süzdü... Bir azdan hökmdar yeyib ağırlaşmış, sifətləri gavur şərabının qırmızlığından pörtüb allaşmış, gözləri xumarlanan əyanlara baxıb və onların dinməz-söyləməz oturub tərpənmədiklərini gördü - aralarında üç-dördü qoyun kimi gövşəyirdi - hökmdarın yenə ürəyi bulandı və başa düşdü ki, daha məclisə yekun vurmaq lazımdır, bir az da eşikdə hava alıb, yataq otaqlarında çıraqları keçirib, rahat yuxuya çəkilməyin vədəsi çatmışdır. Hökmdar ayağa qalxdı...

Bu gözəl bayram büsatının sonunda şeytan quyruğunu buladı, cəhənnəmə vasil olmuş şairin nəhs niyyətinə əməl edib, xoşagəlməz bir xəbəri saray bağında, sakit və ulduzlu payız axşamının, sərinliyində gəzişən hökmdara çatdırmaqla, vəzirin yeyib-içdiyini burnundan tökdü, üstəlik də, indi, sarayın lap ucunda yerləşən xəlvət yataq otağında, bağlı qapı arxasında xacələrdən biriylə qalmış, isti suda müşk-ənbərlə çimizdirilib ətir qoxuyan, ağ yorğan-döşəkdə bişmiş çolpa kimi buxarlanan on beş yaşlı bir qız da, yəqin ki, əlindən çıxacaqdı: belə qanqaralıqlardan sonra vəzir həmişə kişilikdən düşürdü. Qoca vəzirin qəzəbdən ürəyi, içi-içalatı əsim-əsim əsdi.
- Nə?! - deyə hökmdar soruşdu.
Əyanlardan birinin ona gətirdiyi xəbəri yaxşı eşitməmişdi. Kök əyan ikinci dəfə əllərini sinəsində çarpazlayıb aşağı əyildi.
- Münəccim özünə qəsd eləyib, asıb özünü, adil hökmdar! Hökmdar bu gün neçənci dəfe idi ki, ürək bulanması hiss edib ağır-ağır döndü və ondan bir az kənarda dayanmış, uzun ağ saqqalı axşamın ay işığında qorxudan əsgi kimi sallanmış vəzirinə baxdı və vəzir yenə özünü saxlaya bilmədi, küçük səsi çıxardıb zingildədi:
- Səbəbi?!
Hələ də əyilib ikiqat dayanmış əyan belini düzəldib hökmdarın üzünə baxmağa cürət etmədi.
- Adil hökmdar, mən bilmirəm, mənə yazığın gəlsin. Hökmdar əlini vəzirə uzadıb barmağını qatlayıb açdı: vəzirə elə gəldi ki, havada yarasa oynadı. Xacə Ənvər onun yerində quruyub qaldığını görüb, əsəbi-əsəbi kürəyindən vurub qabağa itələdi.
- Qoca, səbəbi?!
Vəzir hökmdarın qabağında