dizüstə çöküb bərk-bərk ayaqlarını qucaqladı.
- And olsun bu gecənin sahibi o tək Allaha, and olsun peyğəmbərin cəddinə, mənim heç nədən xəbərim yoxdu, - deyib yazıq-yazıq ağladı.
- Amma mən bilirəm!!! - Hökmdarın səsi elə çıxdı ki, xacə Ənvər yerində yırğalandı, ayaqlarındakı ağrıları təzədən başladı: elə bil iki dabanının ikisinə də yanar biz soxdular.
- Mən bilirəm! - hökmdar ilə vəziri kənara tulladı və vəzir yenə eynən qəfıl təpik yemiş küçük kimi zingildədi. - Mən bilirəm o kaftarın niyyətini! - deyə hökmdar davam elədi. - Axın ki, istədiyini elədi, ilan toxumundan əmələ gəlmiş qoca koramal! Mənim ovqatıma soğan doğradı, hökmdarın bayramına zəhər qatdı, onun zəhəri cəhənnəmdə gözlərinə tökülsün!

Sonra susdu. Hamı ikiqat olub qalmışdı: hökmdara ilk anlar elə gəldi ki, bütün əyanları, sərkərdələri, ətrafında kim vardısa, hamını gözəgörünməz bir qılıncla yarı bölüblər. Hökmdarın ürəkbulanması bu dəfə qalxıb lap hülqumunda dayandı, özünü o qədər pis hiss elədi ki, istədi xacə Ənvəri yanma çağırsın: yanar dağ püskürtüsü kimi birdən başlayan qəzəbin istisi başına vurdu, üç-dörd gün bundan qabaq keçirdiyi qızdırmalı gecələri xatırladı, ovqatı təlx edən bəzi xırda-para əhvalatları da yadına saldı və hökmdar bir neçə anın içərisində zəifləyib elə hala düşdü ki, vəzir-vəkilin, əyan-sərkərdənin gözləri qarşısında az qala yıxılacaqdı. Xacə Ənvər uzaqdan nəsə hiss elədi, hökmdardan rüsxət gözləməyib, gəlib, onun yanında dayandı. Elə bu vaxt hökmdar, xacə Ənvər, vəzir, vəkil, saray bağına axşam gəzintisinə çıxmış əyanlar, sərkərdələr hardansa bir qadın səsi eşitdilər: kimsə ağı deyirdi, yanıqlı-yanıqlı kimisə oxşayırdı.
- Bu nədi belə?
Sərkərdələrdən biri yerindən götürülüb, tez də qayıtdı.
- Adil hökmdar, bir qoca arvaddı, şairin cəsədi üstündə ağı deyir. Hökmdar inildədi.

- Kəsin onun səsini! - deyib əllərini arxasında cütlədi və birbaş sarayın iri qapısına sarı yollandı. Xacə Ənvər də onun dalınca getdi...

...Sərkərdə enlikürək, çatmaqaş, əzələləri