qopara-qopara, bal kimi qatı olan qara bir axartı süzülməyə başladı. Hələ dünyada bir kimsənin, bir canlının gözü belə qara rəng görməmişdi. Milyon-milyon illərin aysız və ulduzsuz gecələrinin zülmətini canına hopdurmuş sal qayalar, sal daşlar, dünyanın soyuq zülmətini təzədən dünyaya qaytarırdılar. Baba Kahanın oyumundan eşidilən hənirti kəsmirdi, ağ duman topa-topa, karvan-karvan eşiyə axıb, qübbəyə dirənmiş sal buzlaqların başı üzərində əriyib buz parçalarına dönüb, dolu kimi aşağı tökülürdü, yalın daşları, qayalan döyəcləyə-döyəcləyə - bu səsin əks-sədasından ətrafda hər şey inildəyirdi - daşları, qayaları tələsdirirdi: zülmət gecələrin qatı qaralığı indi hörük kimi burula-burula yox, enli-enli şəlalələr kimi axırdı və axa-axa, səmtindəki sal buzları zülmətinə qatıb, aşağı - başı-bəlalı məmləkətə doğru gedirdi. Arxadan, Baba Kahanın oyumundan əsən külək o qədər güclü idi ki, bu qara və soyuq axarın sürətinə işıq da çatmazdı.
- Kökünüz kəsilsin sizin, ay ikiayaqlı bəndələr!

...Eşikdəki uğultunu eşidəndə, şəbəkələrdəki şüşələr arxa tərəf-dən büzüşüb, qırmızısını, yaşılını, sarısını itirib qara rəng alanda, sarayın elçilər otağına qəfildən elə bir soyuq doldu ki, hökmdar taxtından sıçramaq istədi, sıçraya bilmədi, əyilib, yenə ayaqları altda oturmuş xacə Ənvərin əllərindən yapışdı.
- Bu nədir, Ənvər! - Elə çığırdı, səsi elə bil kökündən qopdu. Amma eşikdəki uğultudan, vıyıltı salıb saray divarlarının özülünü tərpədən küləyin səsindən xacə Ənvər heç nə eşitmədi.
- Nə dedin, başımın ağası?

Hökmdar da xacə Ənvərin səsini eşitmədi, xacə Ənvər ayağa qalxıb onu qucaqladı, başını sinəsinə sıxdı: hökmdarın alnındakı soyuqluq xacə Ənvərin köks qəfəsindən içərisinə doldu. Sonra hökmdar əlini divarlara sarı uzatdı və elə heyrətlə, elə ucadan çığırdı ki, eşikdəki müsibətin uğultusu içərisində bu dəfə xacə Ənvər onun səsini eşitdi. Hökmdardan aralanıb, ayaqlarının ağrısını unudub mina ilə, qızıl, gümüş suyu ilə işlənmiş saray divarlarından birinə yanaşdı,