, yanaşdıqca, hər addımını atdıqca, heyrətdən, qorxudan gözləri bərəlib-bərəlib, az qala hədəqəsindən çıxacaqdı: xacə Ənvərin gözü qabağında divarların yaraşıqlı, parıltılı naxışları yox olurdu, divarlara ağ bir rəng hopurdu. O, əlini uzadıb üzbəüzdəki divara qoydu: divar buz bağlamışdı. Və xacə Ənvər çığırıb, hər şeyi başa düşdü, eşikdəki uğultunun güclənib lap hiddətləndiyi məqamında, nə hökmdarın, nə də özünün eşidə bilmədiyi bu sözləri dedi:
- Xudavəndi-aləm, əgər onun canını alacaqsansa, əvvəlcə mənimkini al!
Sonra o, hökmdarının yanına qayıtdı, bir söz demədi, əlindən tutub arxasınca çəkə-çəkə onu elçilər otağının dal qapısına sarı apardı. Bu ağır, dəmir qapınr açıb, hökmdan harasa aşağr gedən uzun və ensiz pilləkənin başına gətirdi. Hökmdar yenə çığırırdı:
- Hara aparırsan məni, gədə?!
- Yuxarıda qala bilmərik, qadan ürəyimə, aşağı enək, saray zirzəmisinə!
Amma yenə nə hökmdar, nə xacə Ənvər bir-birini eşitməmişdi. Hökmdar vəfalı nökərinin sulu gözlərinə baxrb başa düşdü ki, onu bu müsibətdən ancaq xacə Ənvər qurtara bilər: neçə il əqdəm, burdan uzaqlarda, düşərgədə quruyub qaxac olmuş və gözlərində hərəsi bir alma boyda ulduzlar yanan at və insan cəsədləri hələ hökmdarın yadından çıxmamışdı. O razı olub, başını tərpətdi. Xacə Ənvər qabağa düşdü, uzun pilləkənləri enib, lap aşağıda dəmir qapını görəndə hökmdar, xacə Ənvərin onu saray zirzəmisinə gətirdiyini başa düşdü. Və ömründə birinci dəfə hökmdar xacə Ənvərin yanında dəhşətli qorxusunu gizlədə bilmədi, ona yalvardı:
-Ənvər, məni zirzəmiyə salma!
Yuxanda elə bil nəsə partladı, daş daşa dəydi, qaya qayaya toxundu, uğultu-vıyıltı qulaqlarına dolub beyinlərini eşim-eşim eşdi və hər ikisi eyni zamanda başa düşdü ki, bu səs - küləyin həmləsinə davam etməyib, uçub yerlə yeksan olmuş saray divarlarının səsidir. Hökmdar daha heç nə demədi, hökmdarın xacə Ənvərin yanında ilk dəfə gözləri doldu, xacə Ənvər onun əllərindən öpdü.
- Gedək, başına dönüm, bu müsibət qurtarmayınca daldalanmağa özgə yerimiz