Mən də deyirəm dana! Deyirəm, ay bava, vallah, səndə heç nə yoxdu, istəyirsən aparaq səni Tifiisə, lap akademiklərə göstərək. Deyir, yox... Uryadnik yuxuma girib, mən gərək öləm.
Mahmud ayaq saxladı.
- Ayə, nə uryadnik?
- Nə bilim. Ürəyini açıb bizə deyirmi?
- Kişi havalanıb eləyər, biabır olluq, hay? - Mahmud təşvişlə soruşdu. Moşu başını bulayıb dedi:
- Yox əşşi. Ağlı-huşu tamam yerindədi. Danışığı, sözü-söhbəti də əvvəlki qaydasındadı. - Moşu yenə Mahmuda baxdı, səsini alçaltdı:
- Mahmıd doxtur, deyirlər, havalanannar adam dişdiyir, düzdümü?


- Pəh! Dişdiyir də sözdümü! Adamın boğazınnanca yapışıb, qanın sorurlar.
- Yox, yox... Bu, çayın içdi, bir qısmat çörək de yedi. Cijim ayaqlarını yudu. Yox, heç havalanana oxşamır.
- Deyirəm, faqqılıq eləyir dana! Sizə naz satır. Heç qorxub eləmə. İynə vuracam, keçib gedəcək. Birinci kərə döyül ha!
Daha danışmadılar. Mahmud fikirləşdi ki, görən çantasında kamfora var, ya yox. Olmasa da, novokomoidlə dimedrol kifayət eləyər. Keçən səfər, deyəsən, təkcə novokomoidlə keçinmişdi. Yox, dimedrol da vurmuşdu venasına... Onlar enli cığırla, diqqətlə ayaqları altına baxa-baxa aşağı endilər, Kürün sahilində "Qayaaltı" deyilən yerə çatdılar. Tatar Temirin qayığından işıq gəlirdi. Mahmud o saat başa düşdü ki, Temir dəmir yolunda işlənən ikigözlü fənərdən götürüb; bu barədə səliqə-sahmanına söz ola bilməzdi. Bu zəif işıq işartısında Mahmud Kürün sahilə yaxın kiçicik bir parçasını güclə gördü: ləpələr köpüklü idi, elə bil sabun qatmışdılar. Deməli, zarafat-zarafat, son iki-üç gündə su qalxmışdı, bu köpük də güneylərdə vaxtından tez ərimiş qarın təmiz və yumşaq suyu idi, bulanıq suya qarışıb, köpük əmələ gətirmişdi. Belə sel tez-tez iri ağacların qollu-budaqlı köklərini axıdıb gətirir. Şər deməsən, xeyir gəlməz, qayıq bunlardan birinə ilişsəydi, soyuqda və yağışın altında çayın ortasında gecələməli olacaqdılar. Gərək lap ehtiyatlı tərpənə idilər. Mahmud bilirdi ki, Temirin təcrübəsi belə şeylərdə pis deyil, amma kaş içməmiş