yoxdur.

Hökmdar başını aşağı salıb xacə Ənvərə tabe olub, bütünlüklə ixtiyarını ona verdi. Xacə Ənvər zirzəminin ağır qapısını açdı və bu açılan qapının arxasındakı qaranlıqda hökmdar içəridə dayanmış, başı daz, qulaqları iri, gözləri quzğun gözləri təki kirpiksiz olan bir adam gördü. Və əlini qaldırıb, bu adamın haçansa bir oğlan uşağının sifətinə yaxdığı qanı silmək istədi. Amma əlini qaldırmağa taqəti qalmamışdı, ondan qabaq içəri keçib, çaxmaq daşını çəkə-çəkə zirzəmidəki çırağı axtaran xacə Ənvəri gözlədi. Bir azdan xacə Ənvər qapının astanasında göründü, hökmdarın dümağ ağarmış sifətinə baxdı, daha ağlamaya bilmədi, iki əlindən yapışıb onu içəri çəkdi və dəmir qapını arxasınca bağladı. Eşikdəki uğultudan sonra bu səssizliyə girəndə, hər ikisi elə bil dərin quyuya düşdülər. Hökmdar küncdə dayanmış mis qabdanda yanan çırağı görüb bir az rahat oldu, amma buz bağlamış divarlara baxıb, Ənvərə sıxıldı, qorxudanmı, soyuqdanmı əsə-əsə soruşdu:
- Bu nə müsibətdir, Ənvər?
- Şeytan əməlidir, heç bir şey! - Xacə Ənvərin səsi elə bil boğazından çıxmırdı, dilinin ucundan nazik ip kimi sallanıb durmuşdu. - O zəhrimar küləkdir, həmin o zəhrimar külək, keçib ötəcək. Qorxma, qorxma...
- Mənə soyuqdur, qardaş! - hökmdar əllərini qatlayıb qarnına sıxmışdı, bədəni, başı əsim-əsim əsirdi. Xacə Ənvər hökmdarın sifətinə, gözlərinə baxıb, ürəyində "Allah, sən onu cənnətlik elə!" dedi, çünki daha hökmdarın sifətindən zəhrimar yağmırdı, gözlərində əqrəb kini yox idi: bu gözlər beş yaşlı oğlan uşağının gözləri kimi dupduru idi.
- Mənə soyuqdur, qardaş! - Hökmdar xəzan yarpağr kimi titrəyə-xışıldaya ağlayırdı.
- Bu saat, başına dönüm, bu dəqiqə! - deyib, xacə Ənvər hökmdarın qoluna girdi, onu zirzəminin çıraq yanan küncündə durmuş alçaq taxta sarı apardı.

- Sən uzan, uzan. - O, hökmdarı döşəksiz, yastıqsız taxtda uzatdı, əbasının üstündən bağladığı enli parçanı açıb yumruladı, yastıq əvəzi eləyib hökmdarın başı altına qoydu, sonra xacə Ənvər əbasını da çıxardı, onun üstünə