şəraitdə olursa olsun, sağlıqda da, xəstəlikdə də, ancaq zamanın birsəmtli axarına tabe etməlidir... Xəstə gülümsündü: dadlı çoban bozartmasından sonra yatıb, durub, bu cür müdrikanə fikirləşməyin özü də pis şey deyil, yaxşı deyiblər ki, sağlam bədəndə sağlam da ruh olar. Xəstə qalxdı, ayaqlarını çarpayıdan sallayıb çəkələklərini tapdı, sonra stulun üstündən xalatını götürüb geydi və saatına baxdı: düz iki saat yarım yatmışdı, nə əcəb Zəminədən, onu ayıltmayıb... Durub pəncərəyə yanaşdı, pərdələri aralayıb eşiyə, həyətə baxdı. Hava tutulmuşdu, deyən, yağış yağacaqdı, bundan başqa, həyətin səliqəsizliyini, damı uçmuş zibilxananın içindəki zibil yeşiklərinin quyu kimi qara ağızlarını, budaqlarında bir dənə də yaşılı qalmamış tut ağacının iri-iri san, qırmızı yarpaqlarını yüngülcə tərləmiş pəncərə şüşələrindən görüb düşündü ki, indi, üstəlik, payız yox, yaz olsaydı, onda olardı lap əla. Kim nə deyir desin, amma payız kimi axmaq fəsil yoxdur. Payız ilin nə oyanlıq, nə də buyanlıq olan fəslidir, payız elə əslində, zökəm kimi bir şeydir, adamı keyləşdirir. Vay belə havada yolu çölə, meşəyə düşənlərin halına... Arxadakı qapı cırıldadı, Zəminənin səsi gəldi.
- Həə, durmusan? Görək indi gecə sənin əvəzinə kim yatacaq. Zəminə içəri keçib, yuxulu-yuxulu pəncərə qabağında dayanmış ərinin şişmiş, amma durulub saflaşmış sifətinə baxdı, çarpayının üstünü səliqəyə saldı və dedi:
- Zəng eləmişdilər, səni sabah günorta Muxtar Kərimlinin yanına çağırırlar, deyəsən, iclas var.

Xəstə, "zəng eləmişdilər"i eşidəndə yadına düşdü ki, yuxuda qəribə bir zınqırov səsinə uzun-uzadı qulaq asmışdı, amma nə illah etdisə, yuxunu yadma sala bilmədi: deməli, dəxli yoxmuş, adam elə gündüzlər də yuxu görür, amma bu gündüz yuxuları, görünür, çox şirin olur, çünki xəstə əmin idi ki, indi bədənində hiss etdiyi yüngüllük, qıvraqlıq, ümdəsi də, can rahatlığı, bayaq yuxuda eşitdiyi zınqırovun səsindəndir. Xəstə soruşdu:
- Yəni gedim?!
- Mütləq! - dedi Zəminə. - Get adam arasında görün, dost var,