, düşmən var. Görsən ki, maraqsız iclasdı, qayıdarsan evə, - Zəminə ərinin sifətinə baxdı. - Saqqalını da qırxarsan səhər, ağ köynəyini də ütüləmişəm, təzə kostyumunu da geyərsən.

Xəstə dinmədi... Kirlikirin Sədi əfəndiyə dediyi sözləri xatırladı: "Bir də səni Salahovun, ya da Kərimlinin yanına çağırsalar, çalış, aradan çıx". Güldü və gərnəşib bədənini xrrçıldatdı.

...Səhərisi, on bir radələrində evdən çıxıb ayağını küçəyə basanda, yaxasındakı yun şərfini düzəltdi, plaşını yuxarıdan aşağı düymələdi, kepkasını da gözlərinin üstünə basdı. Fikirləşdi ki, kaş, qonşuya-filana rast gəlməyəydi, çünki rast gəlsəydi, məcbur olub dayanıb, xəstəliyi barədə uzun-uzadı məlumat verməli olacaqdı, özü də çənəsi yorulana qədər. Yəqin yalnız onun yox, elə dünyanın bütün qonşuları bu cəhətdən bir-birilərinin eynidirlər. Adamı sappasağ görəndə, elə bil tramvay, trolleybus görürlər, salamlaşıb, müxtəsərcə hal-əhval tuturlar, amma elə ki, uzun xəstəlikdən sonra onların əlinə keçdin, qalırsan çıxılmaz vəziyyətdə. Xəstəliyin nəydi?.. Hansı həkim baxırdı? Hansı dərmanları içirdin? Hakimlər indi nə deyirlər?.. Gərək hamıya cavab verəsən, sonra məsləhətlərə qulaq asasan və üstəlik, hamının sağal-maq münasibətilə atəşin təbriklərini qəbul edib, hər birinə öz atəşin təşəkkürünü bildirəsən. Yəni heç kəsi qınamalı deyil: hərdən xəstəyə elə gəlirdi ki, yalnız onun yaşadığı binada yox, bu böyük şəhərin bütün saysız-hesabsız binalarında hamının söhbəti eyni olur: kim nə aldı, kim qızını kimin oğluna verdi, kimə nə cehiz gətirdilər? Filankəsovun dalından dəyib yerinə Filankəsovu qoydular - işdən çıxarılan və işə qoyulan filankəsovlar biriydimi, ikiydimi - və nəhayət, kim nədən öldü və nədən xəstələndi? Vəssalam. Elə bil bu söhbətlərdən savayı bu şəhərdə gözədəyimli bir mövzu yoxdu. Xəstənin fıkrincə - bu fikir onun ağlına indi gəldi, yavaş-yavaş, yeşikdə əzgil yığını kimi bir-birinə bənzəyən şəhər adamlarrna baxa-baxa aşağı enib, sevinə-sevinə Kommunist küçəsinə yönəldiyi müddətdə - egər bu