adamların hər biri küçəyə çıxanda, evə qayıdanda, başını qaldırıb göyə baxsaydı, günəşi, ayı, ulduzları görsəydi, belə söhbətlərin çoxu bəlkə də aradan götürülərdi. Belə getsə, yüz ildən, iki yüz ildən sonra bioloji mutasiya baş verə bilər, boyun əzələləri başları yuxan qaldırmaq qabiliyyətini itirə bilər. Başını qaldır, göyə bax, dünya gözlərində gözəlləşsin. Eşq olsun bu kəlama! Əbülqasıma demək lazımdır ki, bunu da kitabına salsın, bir də o zınqırov səsini də salsın... İlahi, o nə səs idi elə? Kaş, adam həmişə elə səsli yuxular görəydi, həmişə elə yuxular görən, elə zınqırov səsləri eşidən adam yüz il yaşayar, "uf' deməz. Daha doğrusu, kaş yuxular ölülərsiz, ölülərlə bağlı hadisələrsiz olaydı. Həmişə yuxuda o cür səslər eşidəydin. Və bir də, payızın bu sərin günündə, kaş ağacların sarı-sarı yarpaqları olmayaydı... Xəstə, yolu üstündəki qəzet kiosklarından birinin qabağında ayaq saxladı, dövrələmə şüşələrə yapışdırılmış rəngbərəng jurnallara baxdı, bu jurnalların üz qabığındakı gülümsər çöhrələrə tamaşa etdi və Sədi əfəndinin şəkillərindən biri gözləri qabağına gəldi: buxara papaq, əynində, kürk, sol əlinin adsız barmağında da brilyant üzük... Xəstənin ürəyi sıxıldı, tez əlini plaşının cibinə saldı; yox, sağ olsun Zəminə, nitroqliserin ordaydı. Jurnallann üz qabığından baxan müxtəlif kişi və qadın sifətlərinin heç birində sarılıq yox idi, amma Sədi əfəndinin albomdakı şəkillərinin hamısı xəzan yarpağı kimi sapsarı saralmışdı. Ay gidi dünya, hey!.. Xəstə yerindən tərpənib təzədən yola düzəldi və gedə-gedə fikirləşdi ki, gör bir neçə illədir Muxtar Kərimli iclaslar çağırır, çox-larının sümükləri bu illər ərzində qara torpaq altda çürüyüb, amma o, maşallah, elə iclas eləyir ha!.. Amma bu fıkir xəstənin ağlına gəlsə də, xoşuna gəlmədi, çünki bu fikirdə qəddarlıq vardı. Allah verən ömrü, allah da almalıdır!.. Xəstəyə elə gəlirdi ki, o özü, Sədi əfəndinin üç dəftərlik gündəliyini oxuyandan sonra, qəddarlaşmamışdı, sadəcə, gözləri açılmışdı, çoxdan ürəyində gezdirdiyi