Hərəyə konkret tapşırıq verdi, zal sərin olduğuna görə, arada bir neçə dəfə əllərini qoşalayıb, dodaqlarına yaxınlaşdırıb nəfəsiylə isitdi və xəstə gördü ki, Kərimlinin əlləri əsir. Sonra kimsə, ağsaç, ağbığ bir kişi yerindən qalxıb Kərimlinin sualına cavab verdi: deyəsən, konfransdan sonra təşkil olunacaq banketin xərcləri barədə nəsə soruşmuşdu. Xəstə daha qulaq asmırdı, bayaq, bu zala girib, Sədi əfəndinin gündəliyində oxuduğu sözləri yadına sahb, onun belə iclaslar zamanı həmişə oturduğu yeri gözləri ilə axtarıb, təxmini də olsa, tapandan sonra, gəlib arxa sıralardan birində, qıraqda əyləşmişdi, altdan isti geyindiyinə görə, tərləməsin deyə, plaşını, şərfini çıxarıb dizləri üstünə qoymuşdu və başını qaldırıb, Sədi əfəndinin yazdığı zərli-naxışlı tavana baxmışdı: indi bu tavan zərli-naxışlı ve yaraşıqlı deyildi, zərin-naxışın və yaraşığın üstündən yağlı ağ boya çəkilmişdi, indi bu zalın tavanı xəstəxana tavanlan kimi boz və tutqun idi. Və nəhayət, Kərimli Sədi əfəndinin yubileyi barədə danışmağa başlayanda, xəstə diqqət kəsilib, hər şeyi unudub, ürək döyüntüsü ilə onu dinləmişdi. Tfu sənin hərçi-pətərinə, belə dünya!.. Evə qayıtdığı yolu yarı eləməmiş xəstənin birdən yadına düşdü ki, bayaq iclasda, ziyafətlə əlaqədar Kərimlinin sualına cavab verən ağsaç, nurani sifət kişinin adı Qədir Pünhan idi. O vaxtın gənc şairi Qədir Pünhan, indi Kərimlinin yanında baş mühasib işləyirdi. Ağrısın alasan şeytana papış tikən belə dünyanın!..
Xəstənin qulaqlarına musiqi səsi dəydi, yana dönüb gördü ki, musiqi səsləri, ensiz taxta qapısı üstündə neon lampalarının işığı ilə "Disko bar" yazılmış, zirzəmidə yerləşən qırmızı, yaşıl, sarı şüşələrdən yaraşıqlı şəbəkəli pəncərələri yoldan ötənlərin dizləri hündürlüyündə olan bir yeməkxanadan gəlir. İndi yüz əlli atmaq heç pis olmaz-dı!.. Xəstənin gözlərinə işıq doldu, aşağı, bara enməmişdən qabaq, telefon budkasına girib evə zəng vurdu. Dəstəyi Zəminə götürdü.
- Neynirsiz?
- Hardan danışırsan?
- Bir az yubanacam, sən nigaran