n qalma.
- Yaxşı... Noldu Muxtar Kərimli?
- Lap yaxşı oldu.
- Özünü soyuğa vermə.
- Yox, arxayın ol!
- Hələlik.
- Hələlik.

Barın içərisi eynilə keçmiş saray otaqlarına bənzəyirdi: qədimsayaq mis şamdanlarda uzunsov lampa yanırdı, divarlar zərli-butalı idi, enli və hündür daş tağlar boyu, soldan, sağdan döymə mis qalxanlar asılmışdı, küncdəki hücrələrin bəzilərində isə alçaq taxtların üstünə məxmər mütəkkələr və yastıqlar qoyulmuşdu. İçəri girəndə xəstəyə elə gəldi ki, kinostudiyanın pavilyonlarından birinə düşüb. İkinəfərlik, dördnəfərlik stolların üstündə nişastalı ağ süfrələr vardı, rəngbərəng irili-xırdalı qədəhlər par-par parıldayırdı. Giriş qapısı ilə üzbəüz, zalın o başında iki iri dinamik qoyulmuşdu, onlardan, axar suyun səsinə bənzər şırıltı ilə süzülən bir melodiyanın ritminə uyğun, yuxarıdakı sarı, qırmızı, yaşıl projektorlar narahat ürək döyüntüsü kimi yanıb-sönürdü; bu yerin bir rəqqasələri çatmırdı və yəqin ki, axşamlar, gün batandan sonra bu rəqqasələr də gəlir... Xəstə plaşını, kepkasını çıxarıb qarderobçu qozbel kişiyə verəndə gördü ki, Zəminənin ona üç-dörd il bundan qabaq Moskvada, "Beryozka"dan aldığı şərf yoxdur və yəqin şərfi orda Muxtar Kərimlinin yanında qoyub gəlmişdi. Onu gülmək tutdu, qozbel qarderobçunun təəccüblə baxdığını görüb, özünü saxladı. "Heyf sənə, ay tirmə kaşne!.."
Amma saray kimi bərli-bəzəkli olan bu qəribə barın havası xəstəni açmadı, boş stollardan birinin arxasında, üzü yanıb-sönən projektorlara sarı oturub, ofısiantı gözləyə-gözləyə hiss elədi ki, buranın havasında, düzdür, çox soyuq olmasa da, nəsə xoşagəlməz bir şey var: yəqin dünyanın bütün zirzəmiləri belədir, nə qədər qızdırsalar da, nə qədər işıqlandırıb parıldatsalar da, bu havada məhz zirzəmi ovqatı duyulur, adamın ürəyi sıxılır. Hətta, bir an xəstəyə elə zirzəminin altında nəhəng bir boşluq var və hiss elədiyi bu duyumsuz soyuq o boşluqdan, Yer kürəsinih hansısa bir qaranhq səltənətindən gəlir. Amma daha çox dərinə getmədi, çünki çox dərinə getsəydi,