onsuz da qaralmış qanı lap qatılaşacaqdı. Zəminənin gözündən iraq! Burdan çıxıb evə qayıdanda, ağlabatan bir şey uydurub deməlidir ki, arvad ona inansın. Lap elə demək olar ki, iclasdan sonra Kərimli onu aparıb "İnturist"də qonaq elədi, içib, kövrəlib, bağrına basıb öpdü, o da şərfini çıxarıb Kərimliyə bağışladı. Ay inandı ha!.. Xəstə zala göz gəzdirdi: ondan başqa cəmi üç-dörd adam vardı, iri stollardan birinin arxasında oturub, ucadan danışa-danışa yeyib-içirdilər. Ofisiant yanaşıb onun yanında duranda, xəstə soruşdu, nəyiniz var. Ofisiant məmləkətin ən ləziz xörəklərinin adını bircə-bircə çəkdi: düşbərə, qutab, xəngəl, qazan kababı, tənək dolması, bozartma, balıq kababı, balıq lüləsi və ət lüləsi. Eşq olsun belə məmləkətə!
- Bəs kürü?
- Yox, kürümüz yoxdu.
Xəstə bura enməmişdən qabaq, yüz əlli qram içib özünə gəlmək fikrindəydi, amma divardan asılmış qalxanları, əyri qılıncları, xalılar üstündə qoyulmuş sənəkləri, bardaqları görüb, özünü Koroğlu kimi Qıratın belində hiss elədi, ofisianta dedi ki, iki yüz əlli araq gətir, yanında da bir az ayın-oyun, iki dənə də balıq kababı qoy. Ofisiant başını tərpədib, dönüb gedəndən sonra, xəstə stola dirsəkləndi, gicgahlarını hövkələdi və başa düşdü ki, heç özündə deyil. Evdən çıxıb bu iclasa getdiyi yerdə kaş, ayağı sınaydı! Elə bil camaat iclasa yox, hüzür yerinə gəlmişdi... Ofisiant ildırım sürəti ilə geri qayıtdı, iri podnosda o qədər şey gətirmişdi ki, beş adamın yeməyini görərdi. Xəstə üstünü vurmadı, ofısiant gətirdiyi yeməkləri stolun üstünə düzdü və balaca qrafindəki araqdan xəstənin qədəhinə süzdü. Xəstə bir turp götürdü, duza batırdı və arağı hortdatma atıb, turpu dişləri arasına saldı. Bəh, bəh, bəh!.. Sonra bir az quru balıq, bir tikə pendir götürüb boşqabına qoydu, iştahla yeməyə başladı... Amma Muxtar Kərimli çıxışının axırında elə bir ağ yalan dedi ki, əgər o dünya varsa, təkcə elə bu yalanın üstündə o, gərək cəhənnəmin alovunda yanıb qovurulsun... Xəstə evdən götürdüyü üç siqaretdən birini yandırdı,