, tüstünü ciyərlərinə çəkdi və sonra elə bil, başı üzərindən bu zalın eşik qapısına doğru axıb gedən siqaret tüstüsünə qoşulub, təzədən küçəyə çıxdı və Kərimlinin, Sədi əfəndi demişkən, "bayquşi-xarabazar"ına qayıtdı. Amma keçmişlərdə tavanı yaraşıqlı və zərli-naxışlı olan bu qədim binanın iclas salonunda, arağın birinci yüz qramını səhər evdə yediyi bir tikə çörəkdən sonra, demək olar ki, acqarına içmiş xəstə, Kərimlinin dediklərini də, sifətini də, elə bil indi çəkdiyi siqaretin tüstüsü arxasından gördü və araqdan sonra yumşalıb, hirsi bir az soyuduğuna görə, əvvəl eşitdiyi sözləri də yaxşı xatırlaya bilmədi. Deyəsən, sözünün əvvəlində də, axırında da Kərimli dedi ki, bu yubileyi ən yüksək səviyyədə keçirmək hamının müqəddəs borcudur. Sonra, Sədi əfəndinin yubileyi ilə əlaqədar, nəşriyyatlarda çıxacaq əsərlərin siyahısını oxudu və görüləsi başqa tədbirlər barədə zalda oturanlara məlumat verdi. Daha sonra isə Kərimli zalda oturanlara müraciət etdi:
- Bəlkə sualı olan var? - Əli əsə-əsə armudu stəkandakı çaydan bir qurtum da içdi. Xəstə əlini yuxan qaldırdı:
- Yoldaşın sualı var, deyəsən. - Kərimli yerindən qalxdı. Zalda hənirti, pıçütı eşidildi. Xəstəni yaxından tanıyanlar ona narazılıqla baxdılar. Xəstə dedi:
- Muxtar müəllim, belə bir söz gəzir ki, Sədi əfəndinin çap olunmamış bir romanı var. Bəlkə bu barədə sözə bir şey məlumdur? -Xəstəyə elə gəldi ki, çaya tilov atdı və yekə bir balıq tutacaq.
Muxtar Kərimli gülümsündü, qalstukunu düzəldə-düzəldə soruşdu:
- Sənin adın nədi? - Amma Kərimli onun adını da, familiyasını da bilirdi. Xəstə adını və familiyasını dedi. Kərimli sağ əlini yuxan qaldırdı:
- Hə, hə, yadıma düşdü, - dedi, - o monoqrafiyanın müəllifi sənsən, hə?
- Bəli!
Kərimli yenə çayından içdi, yenə qalstukunun düyümünü ora-bura tərpətdi və dedi:
- Yox, əzizim, mənə bu roman barədə bir şey məlum deyil. -Sonra elə bil nəsə yadına saldı, güldü. Muxtar Kərimlinin gülüşünü bir dəfə eşidən ömründə yadından çıxarmazdı. Elə bil "fındığı gülüş"