ş olaydı.
- Temir, axşamın xeyir! - Mahmud ayağını uzadıb, camış yayın bürküsündə suya girən kimi özünü qəfil qayığa saldı. Qayıq əməlli ləngər vurdu. Brezentdən başlıqlı plaş geymiş Temir onun dirsəyindən yapışdı. Moşu, Mahmuddan fərqli olaraq, qayığa ehmalca adladı. Mahmud üşüyürdü, səsi kal çıxdı:
- Temir, bu gün ağdamlamamısan ki?
- Yuk.
- Mən ölüm?
- Yuk.
- Bizi tez o taya çatdır, Zülfüqar kişinin halı pisdi.
- Bilirəm, - hiss olunurdu ki, Temirin qanı qaradır və laqqırtı vurmaq fikrində deyil. O, arxası onlara sarı çömbəlib, asılma motorun nəyinisə qurdalayırdı.
- Olmuya xoda düşmür, ayə? - Mahmud qayığın baş tərəfində oturub, nəfəsini dərdi və ayaqlarını da uzatdı. Moşu hələ ayaq üstə idi. - Yanını yerə qoy, a bala. Bunun motoru da özünə oxşayır... Neynirsən orda, ay Temir?
- Sənə nə!
- Boy! Hancarı sənə nə? Xəstə yanına gedirəm, ayə, kefə getmirəm.
Temir geri dönmədi:
- Bilirəm. - dedi. - Kefə getmirsən. Kefdən gəlirsən.
- Hardan bilirsən?
- Ölmüşdü Temir, Qriqor erməninin tut arağının iyini almaya! - O, razı-razı güldü.
- Pəh, dədənə lənət, ayə! Tatarların hamısı şpiyondu, sən öl! -Mahmud yumruğunu dizinə çırpdı. - Bu yağışda, çiskində bunun burnu tula burnu kimi nə tez iy aldı, hay, Moşu?.. Temir, səhər məni sağ-salamat evə çatdır, sənə kefin istəyən qonaqlıq vermək mənim boynuma.
Temir motorun kəndirini dartdı, motor xodlanmadı: tünd solyarka iyi qayığa doldu. Temir hirsindən suya tüpürdü.
- Mənə, qardaş, sənin qonaqlığın lazım deyil. Nə gəlib Poylu bufetinə! - Burnunun altında deyinə-deyinə təzədən kəndiri vala dolamağa başladı.
- Yox, sən öl, verəcəm! Bağırda-bağırda aparıb səni salacam Xəlil dayının kababxanasına. Qarnın dolana kimi ye, iç. Xərci mənim boynuma.

Temir motorun kəndirini ikinci dəfə sərt hərəkətlə özünə sarı çəkdi, motor elə bil fısıldadı, amma yenə işləmədi. Mahmud əsəbiləşdi.
- Ayə, Temir, dünyanın yarısına dörd yüz il meydan oxuyan siz tatarlar olmamısınızmı? Noldu, indi bir motorun öhdəsindən gələmmirsən?
-