ifadəsini, haçansa, kimsə bu gülüşü eşidəndən sonra yaratmışdı. Xəstə isə indi dəfələrlə şahidi olduğu gülüşü bir də eşidib özünü itirdi, təşvişlə yan-yörəsinə baxdı, ona elə gəldi ki, kimsə, bəlkə elə o özü indicə ağzını açıb Kərimliyə bir söz deməlidi, amma dodaqlar aralanmadı, çünki hamı bu gülüşün tilsiminə düşmüşdü. Sədi əfəndinin gündəliyində oxuduğu bir cümləni xatırladı: "Bu dəfə min xoruz bir yerə yığışıb birdən banladı". Kərimli davam elədi: - Yazıq, qəbri nurnan dolsun!.. İndiyə kimi gözlərimin qabağındadı. Çox səliqəli geyimi vardı rəhmətliyin, başına buxara papaq qoyardı. Səhv etmirəmsə, balaca bir üzük də gəzdirərdi barmağında. - Yenə güldü, fındıqlar qaynayıb, tavana dəyib yerə tökülüşdü. - Deyirdik ona, o vaxtlar biz nisbətən cavan idik, hə, deyirdik ki, ay Sədi əfəndi, deyirlər təzə əsər yazmısan, ver, bir biz də oxuyaq, bizə deyirdi, gədə, sən ölənlərinin goru, əl çək məndən!

Zaldan qaqqanaq qopdu, əl çalan da oldu. Elə bil hüzür yerinə gəlmiş camaata dediler ki, ölü dirilib.
- Yazıq, axır vaxtlar çox vasvası olmuşdu... - Kərimli ciddiləşdi. -Neynəyəsən, ağır vaxtlar idi, yoldaşlar, mürəkkəb dövr yaşayırdıq o zaman... Çox təəssüf ki, aramızda əclaflar da az deyildi. Nə isə!.. Daha sualı olan yoxdur ki?..

Vəssalam! Daha nə sual ola bilərdi ki? Yubiley ən yüksək səviyyədə keçiriləcəkdi, deməli, Səlimə xanımın bütün narahatçılığı, təşvişi əbəsdi. Daha bundan sonra nə demək olardı?.. Xəstə başını aşağı saldı, isti tuman-köynəyi altında bədəni tərlədi və bu dəfə Sədi əfəndinin gündəliyinin başqa bir yerini xatırladı: "İstədim mən yerimdən bir replika verəm, övrət gəldi durdu gözlərimin qabağında, hirsimi uddum, dinmədim, susdum". "Vəssalam"lardan uzun bir karvan düzəlib, ta bu iclasın sonuna kimi, xəstənin gözləri qabağından gəlib keçdi. Atana lənət, ay Muxtar Kərimli! Tfu sənin hərçi-pətərinə, belə dünya!.. Sonra, iclas qurtaranda hamı sevincək və tələsik salondan çıxanda -uzun iclaslarda oturmağa heç kəsin hövsələsi qalmamışdı - Kərimli