i xəstəni saxladı, qəbul otağında köməkçinin, üstünə qalaq-qalaq kağız yığılmış stolu yanında dedi ki, monoqrafiya onun çox xoşuna gəlmişdir və Sədi əfəndidən, ümumiyyətlə, çox yazmaq lazımdır, çünki, çox təəssüf ki, Sədi əfəndi hələ öz layiqli qiymətini almayıb. Xəstə, Kərimliyə qulaq asa-asa, onun hər kəlməbaşı uzada-uzada işlətdiyi "çox"lardan əsəbiləşə-əsəbiləşə, dayanıb başını aşağı salıb, yenə bir söz demədi. Sədi əfəndinin yubileyi keçirilirdi. Sədi əfəndi haqqında yazılmış ən böyük monoqrafiyanı Kərimli qeydsiz-şərtsiz bəyənmişdi - daha bundan sonra nə demək olardı ki?.. Bundan sonra bir söz deyənin gərək ağlı başında olmasın. Sonra Kərimli xəstənin qolundan tutub bərk-bərk sıxdı və dedi:
- Sən Səlimə xanımla yaxınsan, ona de ki, heç narahat olmasın. -Gülümsünüb, xəstənin gözləri içinə baxdı. - Qoy hər şeyin üstündə əsəbiləşməsin. Səhhəti, deyəsən, o qədər də yaxşı deyil.
- Deyərəm, Muxtar müəllim.
Sonra Muxtar Kərimli sağollaşmadan ondan ayrıldı və xəstə, xırda, qocafəndi addımlarla ondan uzaqlaşan arıq bədən sahibinə baxa-baxa qaldı...
Ofisiant balıq kababını gətirəndə xəstənin qrafindəki arağı qurtarmışdı.
- Xalaoğlu, - dedi, - mənə yüz qram da gətir.
- Baş üstə!

Görəsən, Kərimli xəstənin Səlimə xanımla yaxın olduğunu hardan bilirdi?.. Yəqin elə Səlimə xanım özü deyib. Xəstənin yanında, onunla söhbətlərdə həmişə konspirasiyaya keçib üstüörtülü danışan Səlimə xanım, atasının yubileyi ərəfəsində elə bir həftə olmurdu ki, Kərimlinin qəbuluna getməsin. Bu da yadına düşdü ki, keçən il Kərimlinin anadan olduğu gün, Səlimə xanım, qışın oğlan çağında parnikdə bəslənmiş güllərdən hardansa çox baha qiymətə alıb, iri bir dəstə düzəldib, Kərimgilə təbrikə getmişdi...
Araq gətirmiş ofisiant başını əlləri arasına alıb oturmuş xəstədən soruşdu:
- Nəsə dediniz, hə?
Xəstə başını qaldırıb gülümsündü.
- Dedim ki, tfu sənin hərçi-pətərinə, belə dünya!
Ofisiant güldü, kök və buxaqlı sifəti yumrulaşıb tava boyda oldu.
- Daha bir şey lazım deyil ki? Xəstə