yavaşdan soruşdu:
- Tualetiniz hardadı?
Ofisiant əlini mətbəxə sarı uzatdı.
- Mətbəxin yanındakı qapıdan çıxıb pilləkənlərdən yuxarı qalxarsan, dayday, orda, həyətdədi.
Xəstə bir daha başa düşdü ki, o, həqiqətən zirzəmidədir, çünki həyətə çıxmaq üçün aşağı yox, pilləkənlərlə yuxarı qalxmaq lazım idi...

Bu həyət çox iri və qəribə həyət idi. Bu həyətin, adamı çaşdıran və hövsələsini daraldan qəribəliyini xəstə ilk dəqiqələr başa düşmədi. Qəfil hiss elədiyi soyuqdan üşüyə-üşüyə ətrafına baxıb, həyəti hər tərəfdən dördkünc bir həndəsi kvadrata salmış binaları görəndə, xəstə duruxdu və qorxdu, binaların heç birinin həyətə nə qapısı vardı, nə də pəncərəsi və bu həyətə yeganə çıxış yolu yeməkxanadan idi. Xəstə dönüb geri baxdı: zirzəminin həyətə açılan dəmir qapısı kip bağlı idi. Xestənin ürəyinə nəsə damdı, fikirləşdi ki, görəsən, divarları parusin üzü kimi hamar olan bu binaların o biri tərəfdən qapısı-pəncərəsi varmı və əgər yoxdursa, bu qapısız, pəncərəsiz binalarda kimlər yaşayırlar?.. Xəstə, neyçinsə, yerindən tərpənmək istəmədi, düz həyətin ortasında tikilmiş taxta ayaqyoluna baxa-baxa qaldı: ayaqyolunun da qapısı kip bağlı idi və xəstəyə elə gəldi ki, o, nə üzbəüzündəki qapını, nə də arxasındakı qapını daha aça bilməyəcək. Lap üşüdü və elə həmin anda da, hardasa, başında isti bir ağrı qopararaq, cırıltı ilə bir qapı açıldı: xəstənin gözləri doldu, çünki bu açılan qapı beynindəki kilidli qapılardan birisiydi - taxta ayaqyolunun qabağında pişik boyda bir siçovul dayanıb xəstəyə baxırdı. Xəstə Kirlikiri tanıdı. İnanan inansın, inanmayan inanmasın... Və xəstə hər şeyi başa düşdü, sonra qorxa-qorxa gözlərini açıb, qapısız və pəncərəsiz olan binaların buz bağlamış divarlarına baxdı. Zəminənin səsi gəldi:
- Qorxma, qurban kəsim, yenə balaca qızdırman var.
Xəstə yenə gözlərini açdı, çarpayısı yanında ayaq üstə dayanmış doktor Berqmanın gümüşü haşiyəli eynəyini gördü.
- Mənə soyuqdur, doktor! Bu səs kimin səsiydi, ilahi?
Hardasa, uzaqlarda zınqırov səsi