bozartmanın yağlı tikəsindən götürdü və iştahla, tələsik çey-nəyib uddu. Sonra tatar Temirin qapı ağzındakı çamadanına baxdı:
- Ayə, a Temir, bu çamadan nədi səhər-səhər? Temir yanıqlı bir ah çəkib dedi:
- Gəlmişəm sənnən, Moşuynan halallaşım, ay Mahmıd.
- Boy! Nə halallaşmaq, ayə? - Mahmud təəccüblə Moşuya baxdı, Moşu Mahmuda.
- Gedirəm, - dedi tatar Temir. - Vətənə qayıdası olasıyam. - Əgər Mahmud günün bu vədəsində, elə burda, Xəlil dayının yeyib-içdiyi kababxanasında eşitsəydi ki, dünyanın bütün ilan-qurbağası dil açıb adam kimi danışmağa başlayıb, bu dərəcədə çaşıb heyrətlənməzdi: elə bil qulaqlarında nəsə partladı, nəfəsi də boğazından eşiyə çıxmadı. Moşu isə gözləri bərələ qalıb, ağzını açdı:

- Ayə, Tamaranın yanınamı qayıdırsan? -Hə...
- A kişi, sənə noldu, ayə, birdən-birə!
Tatar Temir özünə araq süzdü, bir qurtum içib stəkanı yerə qoydu. Dedi:
- Gecə yuxuma gəlmişdi, Tamara... – Gözləri doldu. Yəqin ölüb. Mahmudun qanı qaraldı, Moşu isə gülümsünüb üzünü yana çevirdi:
- Temir, hər yuxuya girən adam ölürmü, a bala? Nə danışdığındı!

- Yuk, ölməsəydi, gəlməzdi... Mən bilirəm. - Tatar Temirin gözlərində Mahmud indiyə kimi görmədiyi bir şey gördü; bu yerlərə gəldiyi gündən, stansiyanın bufetində pulsuz içdiyi çaxırdan qızanb kallaşmış gözlərdən uşaq kövrəkliyi duydu, elə bil indicə bu gözlərdən dupduru bulaq suyu axacaqdı. Mahmud ah çəkdi, Moşunun tatar Temiri dolamağa hazırlaşdığını görüb, gözlərini bərəltdi.
- Gedib orda itib-batacaqsan, Temir, - dedi. Temir dedi:
- Neynim...
Mahmud arağı yenə özünə süzdü. Moşunun stəkanını dolu gördü -içməmişdi - tatar Temirinkini doldurmaq istədi. Tatar Temir əlini stəkanın ağzına qoydu:
- Mənə bəsdi, Mahmıd, - dedi. - Sonra xarab ollam.

Bu da, şeytana papış tikən dünyanın ağlasığmaz oyunlarından biri idi: tatar Temir araq içmək istəmirdi. Ayə, bu dünya xarab olur, ya düzəlir, a başına dönüm? Bu nə gərdişdi görən? Mahmud dedi:
- Temir, uğurun xeyirli olsun, sağ-salamat get, mənzil başına çat... Biz