z yetimləri də unutma. Sən də yetimsən, mən də yetiməm. Moşu da yetimdi. Elə axtarsan, bu dünyada yetim olmayan adam tapammazsan. Hərə öz qismətinə düşənnən artıq yeyəmmir. Nə deyim, gedirsən, get, amma bizim obanı Temirsiz qoydun.

Moşu tatar Temirə baxdı, Mahmuda baxdı, bir şey anlayammadı: onların ikisini də heç belə gördüyü olmamışdı. Kövrəlib-kövrəlib elə bil bir himə benddilər ki, ağlasınlar. Temir stəkanını qaldırdı.
- Allah ürəyincə versin, Mahmıd. Allah səni xoşbəxt eləsin, Moşu!.. Sonra dönüb, kababxananın eşik tərəfdən azca tərləmiş şüşələrindən uzaqlara baxdı. - Dumannarın başın üstündən əskik olmasın, ay dağlar! - Arağını son damlasına kimi içdi, yenə heç bir şey yemədi və yerindən qalxdı. Di, yolçu yolda gərək.
Mahmud da, Moşu da ayağa durdular, bir-birinə baxıb, bir-birinin fikrini oxuyub, ikisi də əlini cibinə saldı, hərəsi əlli manat çıxarıb Temirin cibinə basdı. Temir razılıqla başını tərpətdi. Sonra Temir, qulaqlı papağını başına qoydu, tərpənib çamadanını götürdü və hər üçü kababxanadan eşiyə çıxdı. Orda, payızın üşütməli sərinində, ağacların sarı-sarı yarpaqları arasında əl tutub ayıldılar. Mahmud soruşdu:
- Ötürəkmi səni, Temir?
- Yuk, başına dönüm, yuk. Tək getməyim məsləhətdi. - Moşuya baxdı. Salatın bacıyla da sağollaşmışam, sonra gedib Zülfüqar əminin qəbrini də ziyarət elədim... Nə isə, ay uşaqlar, ölənnərin qəbri nurnan dolsun, dirilər min yaşasm!

Dönüb getdi. Mahmud da, Moşu da xeyli onun dalınca baxdılar: nimdaş şinelli adamın çamadanın ağırlığından sağa əyilmiş bədəni irəlidəki sıx ağaclıqlann arasında gözdən itəndən sonra, kababxanaya qayıtdılar, Mahmud stəkanını araqla doldurdu və birnəfəsə başına çəkdi, amma bu dəfə bir şey yemədi. Mətbəxdən qayıdıb piştaxtanın arxasında dayanmış Xəlil dayı soruşdu:
- Ayə, o piyənısqa yetim noldu?
Moşu güldü, Mahmud isə cavab vermədi...
...Onlar, ikisi də plaşda, başları açıq, kababxanadan çıxıb, şose yolunun qırağı ilə mitinq olacaq yerə - kənd sovetinin binası qabağındakı bağa tərəf