, şlyapalı?
- Boy! Tanımadın?.. Biri Muxtar Kərimlidi.
- Ayə, bə o ölmüyübmü?
- Başına havamı gəlib, niyə ölsün ki?
- Bə o birisi?
- Salahov Adil Qəmbəroviç!
- Moşu! - Mahmud Moşunun qoluna girdi. - Zülfüqar bavam dediyi Salahovdu, ayə, palnamoçnu. Ayə, nə yekə kişidi! Sağ olsun təzə katib, gör bir nə qonaqlar çağırıb ey, Bakıdan...
Vahid, nəhayət, canını Mahmudun əlindən qurtardı və bu vaxt, katib mikrofona yönəlib, "yoldaşlar" dediyi, dinamiklərin bu səsi gücləndirib əks-səda sala-sala ətrafa yaydığı dəqiqədə, yaxındakı ağacların budaqları arasında qarğalar qarıldaşanda, Mahmudun qarnına elə bil xəncər soxdular: gözlərinə qaranlıq gətirən şeytan ağnsından bütün bədənini soyuq tər basdı, sağa əyilib ağırlığını Moşunun üstünə saldı.
- Moşu, halım pisdi diyən...
Moşu, Mahmudun dümağ ağarmış sifətinə, işığı qaralmış gözlərinə baxıb özünü itirdi.
- Noldu sənə, ay Mahmıd doxtur?

-Məni elə çıxart burdan ki, camaat görməsin.
Moşu Mahmudun qoluna girdi, onu tünlükdən çıxarıb, kənarda, bir ağacın altında sarı payız otlarının üstündə otuzdurdu. Camaat əl çaldı, hardasa, izdihamın qabağında "urra!" qışqırdılar. Elə bil Mahmudun ağrısı bu "urra"lara bənd imiş, yavaş-yavaş çəkildi. Mahmud özünə gəlməyə başladı, gözləri qabağındakı toran yox oldu. Başını qaldırıb, həyəcanla ona baxan Moşuya dedi:
- Bu nəydi, ə, görən?..
- Sən canın, çox içmə, Mahmıd doxtur. - Moşu ağlamsınan kimi olmuşdu.
- Hə, qağa, bu da belə... - Sonra Moşunun köməkliyilə ayağa qalxdı, ağrının təzədən təkrar olunacağını ürək döyüntüsü ilə gözlədi. Yox, ağrı geri qayıtmadı. - O dağı yox ha, bütün dünyanı partdatsalar da, qağa, mən daha burda dayanası deyiləm. Mənciyəz getdim evə!
- Aparım ötürümmü səni?
- Yox, ayə! Budu buradı... Sən işində ol. Sonra danışarsan mənə. ...Məmləkətin əksər kəndlərində olduğu kimi, bu kəndin də bir
dəlisi vardı. Çomaq Qulam. Adı Qulamdı, ləqəbi Çomaq. Yay-qış, səhər-axşam, boyu uzunluğunda bir çomaq əlində, kəndin xəlvət yerlərində, meşədə, talada tək-tənha