dolanıb gəzirdi. Heç kəsə dəyib dolaşmırdı. Ondan söz qırtmaq da hər oğulun işi deyildi. Rastlaşanda, nə illah eləyirdinsə, nə qədər şirin sözlərlə qılığına girirdinsə, heç kəslə kəlmə kəsmirdi, nə bir suala cavab verirdi, nə də özü bir söz soruşurdu.
Bu gün, bu gurhagurda, qəfil və gözlənilməz bir hadisə baş verdi. Qarnını tutub, yavaş-yavaş evinə gedən Mahmud, izdihamın seyrək yerində Çomaq Qulamı gördü. Mahmud əvvəl gözlərinə inanmadı. Diqqətlə baxıb, uzunsov sifətli, yekəburun, bir gözünə ağ gəlmiş tanış adamı, dirsəkləri yırtılmış köhnə qara pencəyi və uzun çomağı görəndən sonra bu adamın Qulam olduğuna daha şübhə eləmədi. Sevincək, zarafatla sataşdı ona:
- Ayə, a Qulam, bə sənin baydağın hanı?
Çomaq Qulam ayaq saxladı, yerinə mıxlanıb, başını aşağı saldı: elə bil səs onu diksindirmişdi.
- Ayə, bir mərifətin olsun, adam adama salam verər, halını-əhvalını xəbər alar... Şenlik toy-bayram eləyir, heç olmasa, belə üzün gülsün, ay evin tikilməsin!
Birdən Çomaq Qulamın ağzı açıldı, bu cod, əsəbi səsi Mahmud ömründə birinci dəfə eşitdi:
- Bu gün qətl günüdür, Mahmıd! Mahmudun qaşlan çatıldı.
- Qətl günü niyə olur, ayə, avara?
- Çünki Baba Kahanı partdadırlar, Mahmıd!

- Haranı partdadırlar, cəhənnəmə partdatsınlar, buna bax ey! Yerində göl olacaq, sənnən mən də yayda orda çiməcəyik. - Mahmud qaqqanaq çəkib güldü.

Qulam daha heç nə demədi, yenə başını aşağı saldı. Mahmud əlini yelləyib ondan aralandı, bir az getmişdi ki, arxadan Çomaq Qulamın dediyi qəribə sözləri eşitdi.
- Dərd də, azar kimi, gələndə batmanla gəlir, bacım!.. Mahmudu elə bil ilan çaldı, içi-içalatı doğrandı. Bayaqkı ağrı qayıdıb qarnına, bağırsaqlarına doldu. Özünü necə evə çatdırdı, bir Allah bilir... Evdə borjom açıb içməyə də halı olmadı, zarıldaya-zarıldaya, birtəhər keçib pencəyini soyundu, ayaqqabılarını çıxardı, kəmərini boşaldıb, şalvarlı-zadlı özünü çarpayıya saldı. Allah, bu nə ağrıdı görən?..

Nə qədər yatdığını bilmədi. Gözlərini açanda elə bildi otaq od tutub yanır. Bu