u otağm yeganə pəncərəsindən içəri gurdan da gur ay işığı axırdı. Kimsə onu eşikdən çağırdı. Qalxıb, pəncərəyə yaxınlaşıb eşikdəki Ay işığında par-par parıldaşan daş-kəsəyə baxa-baxa bir qaraltı gördü. Qaraltının sifətini seçə bilmədi. Soruşdu:
- Kimsən, a bala?
- Mənəm, Mahmıd.

Şəhərdə xəstə yatan qohumunun səsini tanıdı. Başını qaldırıb göyə baxdı: göydə bir dənə də ulduz yoxdu. Nəhəng ayın dağlarını, dərələrini gördü. Mahmudun içərisi bumbuz idi və Mahmud indi başa düşdü ki, bu başıbəlalı dünyanın bir axırı da olarmış.
- Gəlirəm, dərdiş, gəlirəm, - deyib evdən çıxdı və qohumunu qa-yaaltı deyilən yerdə, aşağıda Kürün qupquru qurumuş vadisində, kəndir kimi daşlara, qayalara sarmaşmış otun, yosunun arasında gördü. Aşağı enib soruşdu:
- Kürün suyu hanı, ay qağa?
- Sumu qalar indiyə, Mahmıd? Mahmud irəli gəldi.
- Ölümün xeyir, Mahmıd.
- Ölümə qənşər, qağam.
- Gedəkmi?
- Gedək.


Onlar əl-ələ tutub addımladılar. Onlardan qabaqda bəyaz saçları çiyinlərinə tökülmüş, uzun don geymiş, dabanları çatlaq bir gavur qızı və bir qoca canavar gedirdi. Mahmud soruşdu:
- Səninkilərdimi?
- Hə, mənimkilərdi.
Mahmud əllərini yumruqlayıb, dırnaqlarını ovcuna batırdı, amma ağrı hiss eləmədi, dedi:
- Yandım, kül oldum, ay dağlar...
Sonra onlar uca bir qayanın başında dörd qaraltı gördülər. Sübh tezdən yola düşmüş bu dörd istehkamçı - alpinist gedib mənzil başına çata bilməmişdi: yolu yarı eləməmiş, Baba Kahanın oyumundan çıxmış qara duman, kəndirə dönüb dördünü də boğmuşdu. Dördü də bir yerdə soruşdu:
- Yolunuz haradı, qardaşlar?
- Baba Kahayadı.
Dördü də quş kimi qaya başından qopub aşağı endi.
- Ölümünüz xeyir.
- Ölümə qənşər.
Kürün qurumuş vadisində daşlar ay işığından od tutub yanırdı, baş götürüb Baba Kahaya doğru addımlayan qaraltıların uzun yoluna gümüşü bir ay işığı düşmüşdü.

***

Daha mən heç kəsin yuxusuna girmirəm. Son dəfə arvadın yuxusuna girdim, o da ağladı, mən də, o məni qucaqladı, mən onu, o mənim göz yaşlarımdan içdi, mən onun... Amma