. Müştüyü sümürə-sümürə Mahmuda dedi ki, Moşunu bilmirəm, amma mən televizora baxmıram, baxanda başım ağrıyır.
- Dünya yaman qarışıb, ay Temir, hər yanda dava gedir. Mənə nə!
- Məxluq qırılır, a kişi!
- Biz ha qırılmırıq! - Siqaretdən sonra Temirin səsi kallaşmışdı.
- Deyirsən, bizi də qırsınlar? - Mahmud güldü.

- Mən o qırğınları çox görmüşəm, qardaş. Allah heç kəsə qismət eləməsin, uy, uy!
Mahmud onun səsindən başa düşdü ki, ağzını açsa qurtarmayacaq, düzü, bu söhbəti saldığına peşman oldu. Qorxdu, Temir, azından min dəfə danışdığı əhvalatı bir də təkrar eləyəcək, yenə, müharibədən qayıdıb, arvadı Tamaranın yanında cavan bir rus soldatını gördüyündən yanıqlı-yanıqlı danışacaq, sonra başlayacaq ana-bacı söyüşü ilə dünyanın bütün arvadlarını bir-birinə qatmağa, axırda da "ay vaşu matlar, naşu matlar" deyib dizinə döyəcək...

Amma yox. Başına gələn bu bəlanı Temir həmişə danışmırdı, daha doğrusu, ayıq vaxtlarında bu əhvalatdan söz salmırdı, yanında müharibədən, əsgərlikdən söhbət-filan düşəndə də çəkilib bir qıraqda dururdu. Amma, elə ki, stansiyanın bufetində şirin çaxırdan bir-iki stəkan vururdu, tanış adam əlinə keçməyəndə, lap yoldan ötənin birini saxlayıb, salırdı çənəsinin altına. Danışdıqca, söyləndikcə, ürəyini boşaltdıqca, hərdən elə olurdu gözləri də yaşarırdı. Yazıq neyləsin! Onun çəkdiyi müsibət kimin başına gəlsəydi, vallah havalanardı... Hələ bu yaxşı qalıb... Mahmud onun belə kefli olduğu günlərini az görməmişdi. Əksər hallarda, bazar günləri, vağzalın gur vaxtlarında Temir yaşadığı yunan kəndindən stansiyaya gəlirdi. Vağzalda onu relslərin arasında sülənən qotur itlər də tanıyırdı. Yayda, al-qırmızı sətin köynək əynində, belində tarım çəkilmiş nazik meşin toqqa, uzunboğaz çəkmələri par-par parıldaya-parıldaya, seyrək saçlarına xüsusi sığal verib, tərtəmiz, odekolon qoxuya-qoxuya gəlib girirdi stansiyanın milçəkli, havası ağır bufetinə. Bufetçi Kərim - möhkəm zarafatları vardı - Temiri görən kimi tatar dilində, Temirin ona öyrətdiyi bəzi