sözlərdən deyirdi, adətən, söyüş söyürdü. Amma bu sözləri bufetdə Temirdən savayı heç kəs başa düşmürdü. Temir gülürdü. Əyri, sarı dişləri qanı qaçmış dodaqları arasında külqabı dibində qalmış siqaret kötüklərinə bənzəyirdi, xırda qıyqacı gözləri qıyılıb-qıyılıb sifətinin qırışları arasında gözdən itirdi. Temir bufetçi Kərimə deyirdi ki, sən öl, sən elə gərək tatar doğulaydın, mən ölüm, sən bu dili məndən yaxşı bilirsən. Axırda da, özü bir "vaşu matlar!" deyirdi. Bu da o demək idi ki, çaxırın vaxtı çatıb, süz... Kərim neçə illərdi Temirdən pul almırdı. Temir, dünyanı Sibirdən üzü bəri dolanıb, özünə heç yanda sığınacaq tapmayıb, nəhayət, gəlib Kür qırağındakı bu qədim yunan kəndində ömürlük məskən salandan sonra (əvvəl gümanı vardı iki-üç il buralarda başını dolandırıb, bəlkə Allahın köməkliyi ilə təzədən dədə-baba yurduna qayıda, amma qayıtmadı. Aylar, illər dolandı. Temirin gözlərində dünya-aləm başqalaşdı, bircə Tamara ilə soldat başqalaşmadı) və günlərin bir günü, başına gələn əhvalatı o zaman hələ qarın bağlayıb ağırlaşmamış sütül bir oğlan olan Kərimə ilk dəfə danışanda Kərimin ona yazığı gəlmişdi: stansiya bufetinin həndəvərində, relslərin arasında, zibillikdə eşələnən itlərə yazığı gəldiyi kimi. Temirin əhvalatını elə həmin gün işdən sonra anasına nəql eləyəndə anası demişdi ki, a bala, o Temirdi, nədi, elə o da Allahın bir yetim bəndəsidi, bacar yaxşılıq elə ona, savabdı. O günün sabahısı Kərim Temirə demişdi ki, "daha, qardaş, səndən pul aldı yoxdu, qarnın dolana kimi iç, ayından-oyundan da ye, mənə sənin qara qəpiyin də lazım deyil. Adam adama bə nə gündə lazım olar?" Temirin könlü açılmışdı, ona elə gəlmişdi ki, köksündə pas atıb korlaşmış bir şey ovxalanıb yoxa çıxmışdı, qanı da elə bil durulmuşdu və uzun illərdən bəri, bəlkə də birinci dəfə, az qala uça-uça, tez-tələsik eşiyə çıxıb, bufetin arxasında, xəlvət yerdə sidik kisəsini boşaltmışdı: sonralar, özü dediyi kimi, azı iki vedrə. Çünki bu başıbəlalı dünyanın nə işığına, nə zülmətinə gümanı