ı qalmamış bir adam üçün Allah bundan da böyük xoşbəxtlik yetirə bilərdimi?
- Sən öl, ay Temir, içməyəndə heç duzun olmur. Üzünə baxanda, Həzrət Abbas haqqı, ağlamaq tutur məni, bu sən öl! - Mahmud, görünür, tatar Temirdən əl çəkmək fikrində deyildi: ya qanı qara idi, ya yuxusu gəlirdi, nə idisə, Temiri özündən çıxartmaq, çımxırtmaq istəyirdi. - Adam gərək xasiyyətini həmişə bir barabarda saxlasın. Sənciyəz günüzlər bir adam olursan, axşamlar özgə adam. Günüzlər baxanda deyirsən, ayə, peyğəmbərdi bu adam!
- Nə mən peyğəmbər olasıdı, nə sən peyğəmbər olasıdı. İkimiz də elə bir bezin qırağıyıq. - Temir siqaretini sümürdü, bir-iki kərə boğuq-boğuq öskürdü, sonra davam elədi:
- Ay Mahmıd! - Nə üçünsə səsini ucaltdı. - Bax, deyirsən, nə bilim dünyanın hər yerində məxluq bir-birini qırır. Mən də deyirəm, cəhənnəmə, gora. Yəni dediyim odu ki, bu dünyanın dərdi mənə qalasıdı? Hı?.. Dərdiş, mənim ağlım belə kəsir ki, Temiri qəbrə qoyasıdı, geci-tezi var, hamı bir-birini qırasıdı, qurtarasıdı. Deyim niyə? Çünki adam gərək adam ola. Biz elə hamımız, balacasıdı, böyüsüdü, hamı adamlıqdan çıxıb. Dediyim odu ki, hamı dönüb olub qulyabanı!
Moşu mürgüdən ayıldı, gözlərini açıb pıqqıldadı.
- Gülmə, Moşu, gülmə. Tatar Temir olanda nolar, tatar Temirin də beyni var.
- Var, ayə, var! - Mahmud Moşunun böyrünü dümsüklədi. - Niyə yoxdu, lap atınkı boyda. Di gəl, çaxır sənin beynini tamam əridəsidi, ay evin yıxılasıdı! - Qaqqanaq çəkib Moşuya qoşuldu. Mahmud əmindi ki, daha bu sözlərdən sonra tatar Temir hövsələdən çıxmalıdı, mütləq bir yağh-yağmurlu söyüş söyməlidi, özü də həmişəki kimi, ya tatarca, ya rusca. Moşu da, Mahmud da Temirin belə söyüşlərini azın-dan milyon dəfə eşitmişdilər. Amma Temir nə hövsələdən çıxdı, nə söyüş söydü. Heç halı da dəyişmədi. Bir qədər susub təzədən başladı:
- Ey, ay Mahmıd! - dedi. - Oxumuş adamsan, maşallah, bu boyda obada feldşersən. Vallah, elə raykom kimi bir şeysən... Kimin dərdi-səri olur, səni çağırır. Amma lağlağısan. Bilirsən niyə? -