Temirin səsi yenə yavaşıdı, motorun uğultusunda az qala itib-batdı.
- Niyə, ayə? - Bu dəfə Mahmud özünü yığışdırmah oldu.
- Çünki dərd görməmisən!
- Boy! Buna bax ey! - Mahmud dönüb Moşuya baxdı. - Ayə, beş-altı yaşından anasız-atasız qalmışam. Cijim indi də yadıma düşəndə içalatım od tutub yanır. Bə bu, dərd döyül nədi?
- Bə sonra?
- Sonra nə? Buna bax ey... Sonra nə gəlib qohum-əqrəbaya! Xalam saxlayıb məni, əppəyimi də verib, paltarımı da alıb. Qəbri nurnan dolsun... İndiyətən kimə nə pislik eləmişəm, ayə? - Mahmud incimişdi, səsində küskünlük vardı.
Temir güldü.
- Yenə başa düşəmmədin! Uy, uy, uy! - dedi. - Dediyim ayn şeydi, Mahmıd. Adam var, anadan olanda elə dərdli olur, adam da var, doğulandan həmişə bir yanın boş qoyur. Sən bunnardansan.
- Bə nağayrım?! Oturum gözümün qorasını sıxım ki, nə var, nə var, zəncilər bir-birini qırır?.. Bu gün televizorda göstərdilər, vay dədə vay!
- Hə, gördün! - Temir başını tərpətdi. - Gördün, mən deyəsidi? Qaralar qaraları qırır, ağlar ağları. Çünki, qağa, genə mən deyəndi: adamlar adamlıqdan çıxıblar, qulyabanı olublar!

Mahmudun başı ağrıdı. Söhbətin belə səmtə düşəcəyini gözləmirdi. Temirin məntiqinə də alışa bilmirdi: Temir gah nala döyürdü, gah mıxa. Bir də, Temirin "dərd görməmisən" deməsindən elə bil dilxor
olmuşdu. Fikirləşdi ki, bu zəmanədə heç bəndəyə "dərd görməmisən" demək olmaz, bu, ağ yalan olar. Hərənin çiynində dağ boyda dərdi var, biri bu ağırlığa dözür, Temir demişkən, bir yanın boş qoyur, o biri qatlanır, dördayaq olub ulaya-ulaya dağa-daşa düşür. Mahmud müharibə illərində, kolxozun anbardarı Musa Qayçılının camaata payladığı jmıxı xatırladı, balaca-balaca oğlan uşaqlarını, qız uşaqlarını gördü, qara damlarda, çıraq işığında baş-başa verib oturmuş uşaqlı-böyüklü hamının jmıx yediyini yadına saldı. Bu, dərd döyül, bə nədi?.. Temirə nəsə demək istəyirdi, söz lap dilinin ucundaydı, amma demədi, nə üçünsə yadına şəhərdə xəstə yatan qohumu düşdü. Xəstənin çuxura batmış gözləri, eynən jmıx rəngində