ə olan sifəti gecənin qaranlığındanmı, ya motorun uğultusundanmı, peyda olub gözləri qabağına gəldi: elə bil gördüyü tutqun ay işığıydı, indicə qara buludların arxasında itib sönəcəkdi. Bu nə əhvalatdı görəsən? Tatar Temirin ikicə kəlməsi niyə onun hövsələsini daraltdı, qanını qaraltdı, üstəlik, başını da ağrıtdı - nə illah elədisə, anlayammadı... Və birdən Mahmudun ağhna bir fıkir gəldi: adamlan bir-birinə bağlayan dərddir. Dərd uzun bir kəndirdi ki, dünyanın belinə toqqa kimi dolanıb, hamı bu kəndirdən yapışıb bir-birinə sarı gəlir...

Moşu işləri düzəltdi - Mahmudun da, Temirin də danışmadığını görüb, bayaqkı söhbətin üstünə qayıtdı.
Hamısı onnandı ki, - dedi, - bizim ölkənin bütün sülhsevər təşəbbüslərini imperialistlər rədd edirlər. - Onun səsində diktor səsinə xas olan cod bir ahəng vardı. Əvvəl-əvvəl Mahmud elə güman elədi ki, yanında televizor qurdular. Sonra nəsə fikirləşib ucadan dedi:

- Ayə, tapdım! Sən öl, tapdım, ay Temir! "Poçin" "təşəbbüs" deməkdi. - Moşuya sarı döndü. - Sənə eşq olsun, ay Moşu bala! Maqni-toqorsk metallurqlarına da eşq olsun! - Mahmud hər şeyi unutdu.
Birdən nəsə baş verdi, heç biri heç bir şey anlamadı: qayıq sola yatdı, köpüklü su içəri doldu, az qala dizlərinə kimi, eyni zamanda vıyıltı qopdu, qəfıl külək nəhəng qamçı kimi başları üzərində şaqqıldayıb, Mahmudun qulaqlı papağını göyə qaldırıb suya çırpdı: adamın iliyinə işləyən şaxta üçünü də az qala dondurdu, üçünün də içi-içalatı, sümükləri gizildədi. Sonra hər şey qurtardı, daha doğrusu, başlamamış qurtardı. Çünki heç bir an keçmədi ki, qayıq düzəldi və ətrafda nə vardısa əvvəlki halını aldı. Motor taqqataraqla işləyirdi, tatar Temirin qayığı mənzil başına gedirdi.
- Ayə, bu nə olan şeydi? - Mahmud ayaqlan altına, qayığa dolmuş suya baxdı. Tatar Temirin fənəri suyun içində xarab olmuşdu, yanmırdı.
Moşu bərk-bərk Mahmudun böyrünə sıxıldı.
- Deyən, başımızın üstündən samalyot keçdi. - Moşunun səsi həm yavaş çıxdı, həm də titrədi.

Mahmudun başağrısı axıb ürəyinə