doldu: o, ağzını açıb bircə bunu dedi:
- Allah, özün saxla...
Sonra üçü də buludların arasından süzülən ay işığında bir səmtə baxdılar: sağ sahildə, təpəliklərin altmda qədim qəbiristanın başdaşıları qaralırdı.

Bu dəfə Temir dilləndi:
- Allah, özün saxla, - dedi və ağladı.
Bu nəmişli, yağarlı və səksəkəli havada üçü də yalnız bir şeydən bixəbər idi. Sağ sahilin təpəlikləri arxasında sıralanan başı qarlı dağların lap kəlləsində, sal qayaların buz bağlamış daşları arasında bir kaha vardı ki, kimsə, hardasa onun adını bilirdi: Baba Kaha.

***

Moşunun anast, Zülfüqar kişinin ortancıl qızı Salatın arvad həyətdən gələn qarmaqarışıq səsləri eşidəndə ürəyində "şükür" dedi: bayaqdan Moşudan nigarandı, belə havada Allahın bir avara və binəva bəndəsinə, (tatar Temirə uşaq ümid eləmək, onunla bərabər o taya göndərmək heç ürəyindən deyildi. Arvad, Moşu yola düşəndən sonra, neçə kərə ürəyi səksəkəli pəncərəyə yanaşıb həyətə, həyətdən də o tərəfə, darvaza arxasında, kəndin təkəmseyrək işığmda saralan gilli-palçıqlı torpaq yola baxmışdı, dağların başından üzü bəri axışan topa qara buludların seyrəkliyindən süzülən ay işığında uzaqlarda qaralan meşəyə baxmışdı və hər dəfə də ürəyində Allaha, peyğəmbərə yalvarmışdı ki, kaş Temir kefli olmayaydı - o zəhrimar arağı, çaxırı çıxardan gülləyə gəlsin, bircə sağ-salamat uşağı evə çatdıraydı. Moşu gedəndən sonra, dədəsinin təkidi ilə çürümüş taxta pilləkənləri enib aşağı düşmüşdü, toyuq damına bitişik, havası ağır otaqdan qədim mis samovarı götürüb hıqqana-hıqqana yuxan qaldırmışdı, sonra yenə ikimərtəbəni enib, selpodan aldığı kağız kisələrdən birində ağzıdolusu kömür gətirmişdi, nəhayət, samovarı şüşəbənddə qaynatmışdı. Zülfüqar kişinin adəti idi: günün hansı vədəsi olur, evə bir adam gəldimi, onu yaxşı dəmlənmiş pürrəngi çaysız yola salmazdı. O ki qala hörmətli adam ola, həkim, ya feldşer ola.
- Şükür, gəldilər! - deyib Salatın az qala üzünü pəncərə şüşəsinə yapışdırdı: eşikdəki nəmişlik şüşəni bumbuz eləmişdi. Diqqətlə