ə eşiyə baxdı, Moşunun, Mahmudun, bir də tatar Temirin qaraltısını gördü - üçü də həyətdəki tut ağacının altında dayanıb, deyən söhbət edirdilər.
- Ay başı batmışlar, gap vaxtıdımı indi! - Bir istədi şüşəni taqqıldada, amma başa düşdü ki, aşağıda eşitməyəcəklər. Geri dönüb, yor-ğanı çənəsinə kimi çəkib arxası üstə uzanmış, ağır-ağır nəfəs alan Zülfuqar kişiyə baxdı: kişinin bənizi avazımışdı, yanaqlarında sarımtıl rəng vardı, kirpikləri də əsirdi.
- Booy, bunlara noldu, niyə qalxmırlar görən? - Salatın karıxmışdı.
Zülfüqar kişi gözlərini açdı:
- Gəldilərmi? - soruşdu. -Hə.
- Samovarı neylədin?
- Hancarı neylədim? Çoxdan hazırdı samovar.

İçəri girəndə tatar Temir brezent plaşını çıxarıb bir tərəfə fulladı, başını tərpədib Salatınla salamlaşdı, sonra ayaqlarını qatlayıb, burnunu bir-iki dəfə çəkib qapının ağzında oturdu. Moşu hələ aşağıda idi, darvazanı bağlayırdı. Mahmud səsinin qalın yerinə salıb:
- A Zülfüqar kişi, mən ölüm bu faqqılığınnan havaxt əl çəkəcəksən?! - deyib çarpayıya yanaşdı, yorğanın altında Zülfüqar kişinin arıq əlini tapıb nəbzini tutdu: kişinin nəbzi əməlli vururdu, hətta Mahmud əvvəl-əvvəl fikirləşdi ki, bəlkə elə doğrudan qoca özünü faqqılığa qoyub? Amma xəstənin alnındakı sarılığa, gözləri altındakı göyümtül ləkələrə baxıb, fikrindən vaz keçməli oldu. - Salatın, a bajı, o çamadanı maa ver. - Salatın çamadanı Temirin yanından götürüb ona uzadanda, Zülfüqar kişi gözlərini açdı, zəndlə Mahmuda baxıb dedi:
- Mahmud, başın haqqı gedirəm... Bu xına o xınadan döyül, dərdin ürəyimə.
- Kiri, ay bava, sən ölənnərin goru, ürəyimizi üzmə, qoy, şər vaxtıdı. Nolub, ayə, sənə? - Salatın hirsli-hirsli donquldandı, Moşunu Mahmudun dalınca göndərdiyi dəqiqədən ürəyində yığılıb qalmış nigarançılığın ağırlığı elə bil bu sözlərlə qaynaya-qaynaya ağzından eşiyə töküldü.

Zülfüqar kişi yenə Mahmuda baxdı: çal və pırpız qaşlan düyümləndi, bulanıb ağarmış gözləri Mahmuda zillənsə də, elə bil, onu görmədi. Dedi:
- Vallah, məni bu Salatın öldürəcək... Nə