deyirəm, it kimi qapır məni.
Salatın ağlamsınan kimi oldu.
- Boy, ay bava, canım sənə qurban. Mən sənə neynirəm ki? Mahmud Salatına baxıb gözlərini bərəltdi, yəni kiri, axmaqlama,
qoca kişiylə höcət eləməzlər.
- Sən, - dedi, - Zülfüqar əmi, heç şeydən qorxub eləmə. Ürəyin, maşallah, motor kimidi. Adam naxoşduyar da!..
- Yox, a bala, Sarıca oğlu Məhəmməd gəlib dalımca.
- O kimdi? - Mahmud təşvişlə soruşdu.
- Peykanlının uryadniki.
Bu dəfə Salatın elə partladı ki, Mahmudun qulaqları cingildədi.
- Ay onu görüm cəhənnəmin odunda yanıb-yanıb tüstüyə dönsün! Onun görüm qara torpaq altda sür-sümüyü çaqqal-çuqqala yem olsun! Ayə, gorbagor oğlu gorbagor, kişini dəli eləyib dana!
Mahmud birtəhər oldu, dəqiqi, Salatının sözlərindən bir şey anlamadı, qorxuya düşdü, hətta ona elə gəldi ki, bu sözləri çarpayının yanında dayanıb hikkəli-hikkəli dədəsinə baxan Salatın demədi, başqa bir adam dedi. Çünki belə söhbət, Mahmudun zənnincə, adamlar arasında ola bilməzdi. Uryadnik nədi, ə?.. Mahmud qanrılıb, bayaqdan it kimi büzüşüb qapının ağzında oturmuş tatar Temirə baxdı, özü də təəccüblə, ondan kömək umurmuş kimi baxdı. Temir başını sinəsinə əyib mürgü vururdu, dünya-aləm vecine deyildi. Moşu da həyətdə işini qurtarıb, yuxarı qalxmışdı, bir küncdə oturub, mələfə ilə ayaqlarını qurulayırdı. Mahmud çamadanını açıb par-par parıldayan iynə qabını çıxardı, ampullardan birini qırdı, şprisi doldurub işığa tutdu, yavaş-yavaş havasını buraxdı.
- Salatın, - dedi, - nağıl danışma. Kömək elə görüm. Zülfüqar kişi soruşdu:
- Ne vurursan, ağrın alım?
- Kardiaminus cartes!
- Yaxşı dərmandımı, bizimdi, ya onnarm? - Salatın Mahmuddan soruşdu. Son beş-altı ildə Salatın həm atasının xəstəliyinin, həm də öz azarının - ayaqları şişirdi, tez-tez də təngnəfəs olurdu - əlacını onların dərmanında görürdü. Lap balaca başağrısı həbi olanda da maraqlanırdı ki, hardan gətiriblər.

Zülfüqar kişi bığaltı, arıq boğazının hülqumunu oynada-oynada gülürdü. Çünki o da Mahmud kimi "cartes"in mənasını