ı bilirdi, bilirdi ki, bu söz erməni dilində "yıxıldı", "dağıldı", "öldü" deməkdi.
- Dərdin alım, - deyə Zülfüqar kişi gülməyini saxlaya bilmirdi: - O cartesdən birin də Salatına vur!

Mahmud Zülfüqar kişinin dediyini aldı, qaqqanaq çəkib güldü. Salatın təəccüblə atasma, Mahmuda baxdı, çiyinlərini çəkib geri döndü, oğlu Moşuya da baxdı. Moşu da, deyəsən, məsələnin nə yerdə olduğundan duyuq düşmüşdü, gülümsəyirdi, anasının ona baxdığını görüb dedi:
- Azz... Dərman adıdı dana! Doxtur-zadsanmı soruşursan adını?
- Soruşanda nolar, ay gədə? Vaxtında oxumuş olsaydım, indi məni belə məsxərəyə qoymazdınız! - deyən Salatının da dodaqlan qaçdı, daha fərqinə varmadı, çünki başa düşmüşdü ki, məsxərə olmağına məsxərədi, intəhası, bina olunan gündən, bu evin qayda-qanunları arasında bir qayda da vardı ki, Salatın həmişə ona əməl edirdi: bu evdə zarafatdan, məsxərədən heç kəs inciməzdi, elə əslində bu evin əmin-amanlığını, xeyir-bərəkətini indiyə kimi qopuyub saxlayan da zarafat idi, xoş, məzəli söz idi.

Mahmud iynəni vurandan sonra Zülfüqar kişinin qolunu ehmalca yorğanın üstünə buraxdı, hər ehtimala qarşı əlinin arxası ilə kişinin alnını yoxladı ki, qızdırması-filanı olar birdən. Amma kişinin alnındakı soyuqluq, daha doğrusu, yapışqan buz təması heç onu açmadı. Ürəyində "bu nədi, ə?" - deyə fikirləşdi və nə üçünsə, bayaq bura gələndə qayıqda başlarına gələn əhvalatı xatırladı: ona elə gəldi ki, Zülfüqar kişinin alnındakı soyuqluq o bayaqkı qəfil yelin soyuqluğundandı. Zülfüqar kişi yenə gözlərini açdı, bir-iki dəfə udqundu, battq ovurdları daha da batdı, hülqumu oynadı.
- A bala, a Salatın, - dedi, - o yetim hanı, tatar Temiri deyirəm. Salatın əlini tatar Temirin ayaqlannı qatlayıb oturduğu səmtə
uzatdı:
- Budu ha, şirin-şirin yatır!
- Apar onu aşağı, yerini sal. Ayından-oyundan da ver, acmış olar. Araqlardan birini də aç, qoy qabağına.
- Genə istəyirsən piyan olub ağacamı dırmansın?
- Olmaz, olmaz. Gecənin bu vədəsi hara dırmaşasıdı, az? Yıxıhb yatacaq. Gəlsənə,