araqdan bizə də gətirəsən, doxturnan adama yüz-yüz vuraq.
Salatının gözləri yenə hikkəli-hikkəli parıldadı:
- Boy, ay kişi!.. İndicə iynə vurmadılarmı sənə?

Mahmud divara bitişik qoyulmuş stullardan birini altına çəkib əyləşdi. Əlini yuxarı qaldırıb Salatının sözünü kəsdi:
- Olar, yüz qram olar. Sən də kişini lap yarımcan eləmə. Get, arağı gətir.
Salatın tatar Temirə yanaşıb qolundan tutdu, silkələdi:
- Temir, Temir!
Temir diksinib gözlərini açdı. Gözləri qıpqırmızı idi.
-Hay?
- Qalx, ay yetim, aşağı düşək. Saa arax verəcəm.

Tatar Temir "ya Allah" deyib ayağa qalxdı, yuxulu gözlərini hər-lədib, bir müddət otağın ora-burasına baxdı: elə bil bu xalılı, mütəkkəli otağı, tavandan ağ patrondan asılmış gur lampanı, qapı ilə üzbəüz, pəncərədən xeyli aralı qoyulmuş nikelli çarpayını, hətta bu çarpayıda yorğan altında uzanmış Zülfüqar kişinin özünü də, ondan savayı Mahmudu, Salatını və Moşunu da birinci dəfə idi görürdü. Mahmuda elə gəldi ki, tatar Temir Salatının ağzından çıxmış "araq" kəlməsini də əməlli eşitməmişdi, eşitsə də, yəqin bu söz hələ ona çatmamışdı: çünki yorğunluqdan və yuxusuzluqdan sınıxmış, alt dodağı sallanmış sifətdə heç bir dəyişiklik olmadı: anası ölmüşdü tatar Temirin ki, araq sözünü eşidib, qırğı kimi cövlan eləməyə!.. Beləcə, ayaq üstə dayanıb-dayanıb, tatar Temir bu otağa ayaq basdığı dəqiqədən birinci kərə ağzını açdı:
- Axşamın xeyir, Zülfüqar əmi! Zülfüqar kişinin yerinə Salatın cavab verdi:
- Xeyrə qənşər, ay Temir... Di gəl gedək, aşağı düşək, yerini salım, yıxıl yat.
Onlar otaqdan çıxandan sonra - Temirin eşikdə, pilləkənlərdən hələ öskürəyi eşidilirdi - Zülfüqar kişi Mahmuda dedi:
- Mahmıd, dərdin alım, səni də axır vaxtlar yamanca əziyyətə salıram. Neynim, qocalığın üzü qara olsun... Allah adama bir can verir, üstəlik də min azar... Əmbə, başın haqqı, düz sözümdü, bu xına o xınadan döyül. - Qoca çətin danışırdı, nəfəsi boğazında kəsilirdi, hövsələsi daralmış adamlar kimi, sözləri tələsik deməyə çalışırdı. Yastığın