n üstündə Zülfüqar kişinin başı yumruq boyda görünürdü.
A kişi, dədəmin goru haqqı, bax, bu mən ölüm, sənciyəzdə heç şey yoxdu. Vallah, səhər qalxıb mənnən arax vuracaqsan! - Əslində Mahmud elə bu fıkirdə idi, çünki, doğrudan da, Zülfüqar kişinin halın-da elə bir qorxulu dəyişiklik yoxdu ki, təşvişə-filana düşəydi. Onu çaşdıran kişinin alnındakı soyuqluq idi. İndiyə kimi sağ əlinin barmaqlarında bu soyuqluğun təması qalmışdı: elə bil əlini suya salıb çıxarmışdı.
- Nahaq... nahaq... öldürdüm Sarıca oğlu Məhəmmədi. Mahmud oturduğu yerdəcə dikəldi, narazılıqla başını bulayan
Moşuya baxıb, ürəyində şeytana lənət deyib, nəhayət, bu uryadnik əhvalatını Zülfüqar kişidən soruşmaq qərarına gəldi.
- Kimi öldürmüsən, ayə, havaxt öldürmüsən?! - deyə əsəbiliklə soruşdu.
- İyirmi birinci ildə, ağrın alım. Peykanlının uryadnikini. Sanca oğlu Məhəmmədi.
- Ayə, camaat gündə birin öldürür, papağın da yan qoyub gəzir! Sənin bu əhvalat hardan yadına düşdü, ay evin tikilməsin!.. - Mahmud ayağa qalxdı, kürəyini divara söykəyib xalı üstə oturmuş Moşuya yanaşdı, sonra geri qayıtdı. - Uryadnikdi, pristavdı, nə bilim, nə zivildi, kitablarda oxumuşuq ki, onnarı öldürərlər, lap dədələrin də yandırarlar, heç dəxli var mən ölüm!
- Polnomoçnu, Bakıdan gəlmişdi, o dedi, mən də öldürdüm.
- Tem boleye!.. İndi mənə prokuror deyə ki, get filankəsi öldür, öldürmərəmmi? Hökumət adamının bir sözünü iki eləmək olarmı, a kişi, özün də dünya görmüş adamsan? - Mahmud söhbətin yönünü dəyişmək istədi, zarafata salmaq istədi, amma ona zillənmiş bir cüt gözdə, pırpız, zəhmli qaşların altındakı bulanıq, işıqsız gözlərdəki qorxunu, şaşqınlığı və ümdəsi də ümidsizliyi görəndə fikirləşdi ki, bəlkə elə doğrudan, bu xına o xınadan döyül? Bu dünyada azmı qəribəliklər, ağlasığmayan əhvalatlar baş verir?.. Allah, özün saxla! Bu nə axmaq söhbətdi ə? İyirmi birinci ildə əcəli yetmiş bir Allah bəndəsinin bu axşama, bu evə, bu işığa nə dəxli var, görəsən? Kişi, belə getsə, özünü də dəli eləyəcək, evdəkilərin də