ürəyini üzəcək. Bəlkə bir yuxu dərmanı verim, halvalıq olub səhərə kimi xoruldasın? Amma bu fıkirdən vaz keçdi. Çünki Zülfüqar kişi zəifləməyinə, son beş-on gündə əlbəttə zəifləmişdi və belə vəziyyətdə bu cür dərmanlar ürəkbulanması və başgicəllənməsi verə bilərdi. Mahmud dedi:
- Zülfüqar əmi, sən çalış, yat. Gecənin xeyrindən sabahın şəri yaxşıdı. Səhər əməlli gap elərik, danışarsan mənə o uryadnik əhvalatını, biz də Moşu ilə qulaq asarıq sənə.
- Qan çanağının ətəyində yaxaladım onu... - Zülfüqar kişi gözlərini yumdu, elə bil mürgüyə getdi, amma sözünü kəsmədi, davam elədi. - Fağır məni görən kimi, diz üstə çökdü, dedi, ay Zülfüqar, öldürmə məni, çevir məni balalarının başına... Üzünü-gözünü tük basmışdı, hal adamı kimi qapqaraydı zalım, baxanda deyirdin, xortdandı-nədi bu?.. Dedim, ay Məhəmməd, Bakıdan polnomoçnu gəlib... Salahov Adil Qəmbəroviç. Sən deyir, camaata çox divan tutmusan, sinfi düşmənsən, indi leşini onun ayaqları altına atmasam, sürgün eliyəcək məni, gedib Sibirin qarında, şaxtasında çürüyüb öləcəm... Genə dedi, məni öldürmə. Dedim, yox. Genə dedi ki, öldürmə. Bir hamar daş vardı qabağında, başını onun üstünə qoyub ağladı. - Zülfüqar kişi gözlərini açıb Mahmuda baxdı və soruşdu:
- Ay Mahmıd, heç ömründə ağlayan adam görmüsənmi, a bala? Mahmud yenə söhbəti dəyişdirmək istədi, aradakı gərginliyi yox eləməkdən ötrü yenə zarafata saldı.
- Niyə görməmişəm, - dedi, - tatar Temir iki stəkan çaxır içəndən sonra Tamaranı yadına salıb ağlamırmı?
Zülfüqar kişi:
- Temirin başı batsın, - dedi. - Mən elə ağlamağı demirəm, a bala. Mən özgə ağlamaqdan danışıram... - Yenə gözlərini yumdu, kirpikləri divara qonmuş, gur lampa işığından qorxuya düşmüş kəpənək qanadları kimi titrəyirdi. Daha bir xeyli dinmədi. Mahmud qollarını sinəsində çarpazlayıb əsnədi, necə olsa, həm yorğundu, həm də gecdi, yuxusu gəlirdi. Moşu ona xəbər gətirəndə güman eləyirdi ki, gedib iynədən vuracaq, ya dərman verib, qonşu otaqda Salatının saldığı yorğan-döşəkdə səhərə kimi xumarlanıb