b yatacaq. Belə havada yatmaqdan yaxşı nə ola bilərdi: qayığa mindiyi dəqiqədən canına hopmuş, sümüklərinə işləmiş rütubət bədənindən çıxmırdı. Bu Salatın görən harda qaldı, araqdan-zaddan gətirəydi, içib həm qızışaydı, həm də canı cəhənnəm, lap keflənib, bu qoca kişinin səfsətəsini unudardı... Yox, doğrudan ağır xəstəyə bənzəmirdi, nəbzi yerində, təzyiqi
normada, sifətində nə qızartı var, nə də başağrısından şikayətlənirdi. Yəqin elə yuxusunu qarışdırıb, o uryadnikdi-nədi, onu görüb, verib şalvara. Ax, ey zalım qocalıq!.. Nə adam kimi qoyur yaşayasan, nə də vaxtmda bir ucuz ölüm yetirir ki, birdəfəlik bu dünyanın şirinindən, acısından canını qurtarasan. Adam, vallah, gərək vaxtı-vədəsi gələndə qırağın qatdaya. Bu dünyada çox yubananların hamısının aqibəti belə olub: qara torpaq altına getməmişdən qabaq, olmazın əzab-əziyyət çəkiblər, ötən illəri yada salıblar, yada salanda da mütləq xatirələrində bir qənbərqulu çıxıb meydana, başlayıb ürəklərini, beyinlərini oyum-oyum oymağa... Mahmuda elə gəldi ki, Zülfüqar kişi yatdı, çünki səsini alçaldıb, bir-iki dəfə onu çağırdı, kişi hay vermədi. Amma Zülfüqar kişi yatmamışdı. Bu, başıbəlalı dünyanın iki gerçəkliyi arasındakı vaxt sərhədinden o taya adlamışdı. Qan çanağının daşlı-kəsəkli ətəyinə, yuxarıdan sallanan sal qayaların çalın-çarpaz kölgəsinə, qarlı dağların başından əsən buz nəfəsli bir küləyin qabaq-qənşərinə keçmişdi. Orda cavanca bir adam dayanmışdı, eşmə papirosunu qalın, həbəşi dodaqları arasında bərk-bərk sıxıb, tüstünü dalbadal ciyərinə çəkə-çəkə sol qolunu qatlayıb, beşatılanı hazır saxlamışdı: qara pırpız qaşların altındakı iti gözlər ətrafdakı daşların, qayaların arasında başqa birisinin qaraltısını axtarırdı. Tüfəngli adam buraya, göyün yeddinci qatına qalxmamışdan əvvəl, gecə qara damda, lampa işığında oturub, eşmə tüstülədə-tüstülədə çox şeyləri götür-qoy eləmişdi, həm eləsinə fıkirləşmişdi, həm beləsinə, darıxıb eşiyə də çıxmışdı, kimsəsizlik içində uyuyan səmanın tən ortasındakı ayın işığında Kürün