axar sularına baxmışdı, ətrafdakı hənirtini-xışıltını dinləmişdi, nəhayət, yağlı tüfəngin çaxmağını keçirib, yapıncıya bürünüb, səhər, hələ quşlar oyanmamışdan qabaq Qan çanağına qalxan cığıra ayaq basmışdı. İndi bu tüfəngli adam burdan əliboş qayıda bilməzdi, dünya dağılsaydı da, qarlı dağlar, buzlu qayalar yerindən qopub onun üstünə gəlsəydi də, o, gərək tüfəngin tətiyini çəkəydi, bu dağlara, dərələrə vəlvələ salaydı. Başqa çıxış yolu yoxdu: adamın alnına nə yazılıbsa, elə odur. Hərənin bu dünyada öz qisməti var. Qismətdən savayı bu dünyadan nə ummaq olar ki?.. "Tovariş Salaxov, budet sdelano!"
Sonra Sanca oğlu Məhəmmədin meyitini qamı üstə atm belinə aşıranda, dağlar tərəfdən güclü, vıyıltılı bir külək qopanda, o, füfəngini çiynindən asıb, gözlərini qıyıb ətrafına baxmışdı: atılan iki güllə səsi olmasaydı, bunun ardınca, Sarıca oğlu Məhəmmədin qarnından qopan heyvan böyürtüsü eşidilməsəydi, deyərdin ki, buralar dünya yaranandan bəri bir ins-cins nəfəsi görməyib. Beləcə dayanıb, qan iyi aldığından ağzı köpüklənə-köpüklənə qantarğanı gəmirən ata baxmağa ürəyi gəlmədən, havalanmış kimi, ucadan demişdi:
- Yandım, kül oldum, ay dağlar!..
...Salatın gəldi, Moşu aynabənddə anasının ayaq səslərini eşidib, əsnəyə-əsnəyə, gözlərini ovuşdura-ovuşdura qalxdı, qapını açdı. Salatın nəfəsi darıxa-darıxa, təntimiş halda içəri girdi: əlindəki iri podnosda bir şüşə araq, soyutma toyuq, dürməsayaq bükülmüş yuxa, göy-göyərti vardı. Mahmud arağı görəndə yüngülcə köksünü ötürdü, elə bil ürəyi qalxdı, amma bu halı tez də keçib getdi: kababçı Xəlilin isti kababxanasında Səlimlə içdiyi tut arağını xatırladı, sonra evdə araq sandan həddini aşdığına görə, özünə yer tapmadığını yadına saldı və fikirləşdi ki, bəlkə içməsin. Amma elə bunun dalınca başqa bir fikir, Mahmudun özünün düşündüyü kimi, məntiqsiz və qəfil bir fikir ağlını çaşdırdı: yox, mütləq içməlidir, içməsə, heç olmasa, yüzcə qram atmasa, yorğunluğu canından çıxmayacaq.
Zülfüqar kişi də səsə, hənirtiyə gözlərini açdı və