ə qızından soruşdu:
- Temir noldu, az?
Salatın podnosda nə gətirmişdisə, Moşunun köməkliyi ilə çarpayının baş tərəfındəki stolun üstünə düzdü, geri dönmədən eynən bayaqkı kimi, nəfəsi darıxa-darıxa dedi:
- Başın batsın, - güldü, - arağın yarısını boşaltdı, bir qısmat da çörək yedi. Tamaranın dədəsinin, cijisinin goruna söyə-söyə yıxılıb yatdı.
Mahmud soruşdu:
- Ağlamadı ki?
- Yoox!.. Yaman tez kefləndi... Əmbə, ay Mahmıd doxdur, - Salatın geri döndü, gur lampa işığında al damarcıqları qızarmış gözlərini ona dikdi, - ürəyi elə yumuşaqdr, elə yumuşaqdı... Deyirəm, noloydu, dünyada belə adamlar çox oloydu. Vallah onda, yamanlıq-zad olmazdı.
Mahmud dedi:
- Onda gərək hamımız dönüb olaq piyanısqa, Temir kimi stansiyanın bufetində sülənək.
Zülfüqar kişi Mahmuda cavab verdi:
- Vallah, elə bu zamanda piyanısqalıqdan yaxşı şey yoxdu. -Qızının ona təəccüblə və bir az da tərs baxdığını görüb dedi: - Nədi, az, yalanmı deyirəm?.. Eşşəklik yaxşıdır, ya piyanısqalıq?

Salatın əlini çənəsinə aparıb başını buladı.
- Kiri, a kişi, kiri, - dedi, - ahıl vaxtında bizi biavır eləmə. Mahmud anladı ki, Zülfüqar kişini qızışıb qızına ağır söz deməyə qoymaq olmaz, yenə qanqaralıq düşəcək, o da naəlac qalıb başlayacaq həmişəki kimi, ata ilə balanı sakitləşdirməyə. Buna görə də tez söhbətə qanşıb:
- Ayə, toxdayın! - deyib araqdan stəkanlara süzdü, özününkünü çox elədi, tez-tələsik toyuğu parçaladı, yuxanı yan böldü. - A Salatın, kömək elə görüm! - Çarpayıya yanaşdı. Salatınla bir yerdə köməkləşib Zülfüqar kişinin yastığını qaldırdılar, sonra Mahmud Zülfüqar kişini qoltuqlayıb dikəltdi, kürəyini yastığa söykədi. Stoldan Zülfüqar kişinin arağını götürüb ona uzatdı.
- Bunu vur görüm! - dedi.
- Mahmıd doxtur, dərdin ürəyimə, kişini xarab eləməz ki? - deyə Salatın təşvişlə soruşdu. Bu dəfə Zülfüqar kişi Mahmudu qabaqladı, onu ağzını açmağa qoymadı:
- Axmaqlama, az, a gəlin! - Səsindəki gümrahlıq Mahmudun xoşuna gəldi. - Elə vuracam, lap Temir kimi! - deyib gözlərini azca qapadı,