arağı qurtum-qurtum, son damlasına qədər boğazına tökdü, Salatının əlindən toyuğun yumşaq ətini götürüb ağzına saldı və çeynəyə-çeynəyə ləzzətlə əlavə elədi: - Oxqay, a köpəkoğlunun arağı!
Mahmudun gözlədiyinin əksinə olaraq - arağı stəkanlara süzəndə bayaq yenə ürəyi qalxmışdı - araq boğazından civə kimi sürüşüb keçdi: nə ürəyi bulandı, nə də üz-gözünü turşutdu. Amma, hər ehtimala qarşı, tez yuxanın arasına göyərti qoyub dişləri arasına saldı və heç bir saniyə də ötməmişdi ki, içdiyi arağın havası beyninə yayıldı, gicgahlarındakı ağırlıq yox olub ərşə çəkildi və hətta bir azdan hiss elədi ki, ayaqlarındakı üşütmə də keçir, canı qızışmağa başlayır. Bu hərarətin təsiri altında səsinin gur yerinə salıb, nə üçünsə sevinə-sevinə dedi:
- Sənə canım qurban, ay Zülfüqar kişi! Ay əmi!
- Allah eləməsin, a bala, - deyə Zülfüqar kişi cavab verdi. - Ya sənin dərmanın məni diriltdi, ya da bu araq... Vallah, düz sözümdü...

Mahmud Zülfüqar kişinin sifətinə baxdı: qocanın sifəti doğrudan dəyişmişdi, arıq, dərisi cod yanaqları allaşmışdı, bu allıq, güclə sezilsə də, gözlərinə də axmışdı, bu gözlərdə indi nə qorxu vardı, nə də bayaq Mahmudu əməlli vahimələndirmiş ümidsizlik. Bu gözlər indi hələ əcəli yetməmiş bir qocanın adi gözləri idi. Mahmud ürəyində dedi:
- “Şükür verən gününə, deyəsən, bu dəfə də xata-bəladan sovuşduq". Salatın da atasının özünə gəldiyini gördüyündən, bardaş qurub oturduğu küncdən minnətdarlıqla Mahmuda baxırdı, elə bil Mahmudun ürəyində dediyi sözləri eşidib, razılıqla başını tərpədirdi.

Mahmud özünə yarım stəkan da araq süzdü, sonra toyuğun budunu qabağına çəkdi, əllərini bir-birinə sürtüb, bu dəfə tələsmədən, daha ürəyinin qalxacağından ehtiyat etmədən, səliqə-sahmanla stəkanı götürdü, arağı hortdatma içib, iştaha ilə toyuğu yeməyə başladı. Ağzındakı tikəni çeynəyə-çeynəyə dedi:
- Salatın, Moşunun başı haqqı, elə mən də dirildim. Sizin ocağm xeyir-bərəkəti, vallah, tamam başqadı. Çünki hər şey halaldı...
Mahmud qırx beş illik ömründə, ağlı